Χάνω το χρόνο μου και τα λόγια μου προσπαθώντας να πείσω την υπόλοιπη οικογένεια - σύζυγο, γονείς, πεθερικά - για την αξία της σωστής διατροφής. Ο γιος μου, 5,5 ετών σήμερα ακολούθησε για 2 περίπου μήνες ειδική διατροφή. Η βελτίωση δεν ήταν εντυπωσιακή, αλλά υπήρχε.

Διαβάζοντας τα παλαιότερα "βιολόγια", πρόσεξα πως όλοι λίγο ή πολύ αντιμετωπίζουμε παρόμοιες καταστάσεις. Αδιαφορία, υποσχέσεις για προγράμματα που δεν υλοποιούνται, καθημερινή μάχη με αδιάφορους εκπαιδευτικούς δημοσίων σχολείων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μας ως ένα επιπλέον πρόβλημα. Παρόλα αυτά, έχω την εντύπωση πως στην επαρχία το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο, εφόσον οι επιλογές μας είναι περιορισμένες. Στην περιοχή μου η μόνη δωρεάν επιλογή για άτομα που έχουν ιδιαιτερότητες είναι το ειδικό σχολείο (ενικός αριθμός).

Ονομάζομαι Ευτυχία και αποφάσισα να γίνω μέλος γιατί εδώ βρήκα ανθρώπους με κοινά προβλήματα και αναζητήσεις. Έχω ένα αγοράκι 4,5 ετών με ΔΑΔ. Ήταν ένα φυσιολογικό μωρό. Περπάτησε και μίλησε κανονικά. Αν και λίγο υπερκινητικό ήταν πάντα ένα ήσυχο παιδί. Του άρεσε να βρίσκεται κοντά σε παιδιά, αρκεί να μην έκαναν φασαρία. Όταν πηγαίναμε σε γιορτές όπου η μουσική ήταν δυνατή και τα παιδιά πολλά, δεν έφευγε από κοντά μου. Οι άλλες μητέρες παίνευαν το "καλό παιδί" που δεν κάνει ζημιές ούτε φασαρία και πίστευα πως όλα ήταν φυσιολογικά. Απλώς ήταν λίγο ντροπαλός.

Νέο "βιολόγιο" στο NOESI.gr!