...Τρια χρονια πριν καθομασταν με τον αντρα μου σε ενα Ιταλικο εστιατοριο. Ηταν η τελευταια φορα που πηγαιναμε σε αυτο το εστιατοριο "οι δυο μας" και το ξεραμε. Η κοιλιτσα μου, παραφουσκωμενη, με εμποδιζε απο το να κατσω αρκετα κοντα στο τραπεζι αλλα δεν με ενοιαζε. Σε λιγοτερο απο μια εβδομαδα θα κραταγα επιτελους στην αγκαλια μου τα αγορακια μου!!

Μου φαινεται τελικα πως εχω γινει νευρικος ανθρωπος... δεν μπορω αλλιως να εξηγησω την ανταποκριση μου σε αυτα που εγιναν σημερα...

Εχω "ανοιξει" την σελιδα για να γραψω στο βιολογιο απο εχθες και την κοιταω, την ξανακοιταω και προσπαθω να βαλω τις σκεψεις μου σε μια σειρα και δεν μπορω... Δεν ξερω καν τι αισθανομαι αυτη την στιγμη...

Τους κοιταω που κοιμουνται μεσα στα μαλακα ολοσωμα πιτζαμακια τους που παρειγγειλα ειδικα απο Αγγλια γιατι ηξερα ποσο θα τους αρεσανε! Εξαλλου ομολογω οτι και εμενα μου αρεσουν με τα πιτζαμακια αυτα' εχουν κατι το μπεμπε, κατι που τα δειχνει ακομα μωρακια και ας κοντευουν τα τρια σε λιγοτερα απο μηνα. Αχ να εμεναν για παντα μικρα!! Ποτε μεγαλωσαν κιολας...;

Σημερα ηταν μια πολυ ομορφη μερα!! Μας πηραν απο το Kεντρο το πρωι να παμε σημερα στις 11 για να κανουν τα παιδια θεραπεια ολα μαζι. Ηταν αυτο που περιμενα! Ειμαι πολυ ευχαριστημενη με την γενικη προοδο του Γιαννη αλλα υστερουσαμε και αγχωνομουν για το οτι δεν μπορει να λειτουργησει με τα αλλα παιδια ή μεσα σε περιβαλλον ταξης. Ομως, σημερα τα πηγαμε παρα πολυ καλα για πρωτη φορα.

27 Σεπτεμβριου 2007

Ηρθε η πολυποθητη μερα... η μερα που ή θα μου λεγανε "κυρια μου ειστε τρελλη, το παιδακι σας ειναι μια χαρα" ή "ναι κυρια μου, κατι τρεχει με τον γιο σας".
Δεν μπορουσα να παω σε αυτο το ραντεβου μονη... δεν νομιζω οτι αντεχε η καρδια μου, ετσι με τα πολλα, ηρθε μαζι και ο αντρας μου.

Φιλοι και φιλες, Σημερα σας γραφω με πολλη χαρα! Μετα απο ενα Σαββατοκυριακο μαυρο, γεματο μελανες σκεψεις για το μελλον, σημερα το συζητησα με την θεραπευτρια του Γιαννη... Εχει το παιδακι μου αυτισμο; Δηλαδη, οχι ολο... ενα κομματι... να... λιγακι;

Δεν ειμαι και καινουρια στον χωρο, κατι ξερω και εγω λογω επαγγελματος, πριν ακομα κανω δικα μου παιδια... τα γνωριζω τα σημαδια... και τα αναγνωριζω στον γιο μου.

Οχι Αυτισμο... PDD-Nos... εχει;

Μπαινω στο δωματιο τους πατωντας στις μυτες... η ατμοσφαιρα ειναι ζεστη και υγρη και μυριζει Βιξ. Την κραταει ετσι ενας υγραντηρας που βουιζει σιγανα σε μια γωνια...Ενα στρωμα υγρασιας εχει κατακαθισει στα παντα στο δωματιο με τον μπλε τοιχο και εγω σκεφτομαι οτι αυριο πρεπει να το αερισω καλα για να μην μαζεψει μουχλα.. χαλαλι ομως οι τοιχοι γιατι αυτη η ζεστασια και υγρασια αφηνει το μωρακι μου να κοιμηθει χωρις να βηχει.