Φιλοι μου καταρχην να σας ευχηθω ολους ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ, ευχομαι σε ολους μας με το νεο ετος να δουμε τα παιδακια μας οπως ακριβως επιθυμουμε!!! Εχω παρα πολυ καιρο να γραψω στο blog μου, ο λογος που αποφασισα να το κανω μετα απο πολυ καιρο ειναι για να δωσω κουραγιο σε ολους τους γονεις!!!
Θελω να αναφερω για την προοδο της κορουλας μου και να εμψωχωσω ολους μας, να παρουμε δυναμη και κυριως να καταλαβουμε πως ουδεν κακο αμιγως καλου!!!

Αγαπητοι μου φιλοι καιρο ηθελα να γραψω για αυτο το θεμα αλλα ειχα καποιες επιφυλαξεις, τωρα ομως με αφορμη το βιολόγιο της Ginka "Οφθαλμαπατες" [ διαβάστε τη δημοσίευση με τίτλο "Οφθαλμαπάτες" ] μου δινεται η ευκαιρια να επισημανω αυτο που ηθελα εδω και καιρο!!! Τα περισσοτερα μελη εχουν παιδακια με αυτισμο και καποια αλλα μελη των οποιων τα παιδια εχουν καποια συνδρομα οπως Angelman, Williams κλπ δεν σας λεει κατι ομως αυτο;

Φιλοι μου γεια σας, αυτο τον καιρο ειμαι σε μεγαλη ενταση μια και καποια πραγματα μαλλον προκειται να αλλαξουν στην ζωη μου. Εγω εργαζομουν απο 17 χρονων ωσπου ηρθε η μερα που γεννησα την κορη μου και σταματησα να εργαζομαι προσωρινα ή τουλαχιστον ετσι νομιζα. Η υγεια της κορης μου, η φαρμακευτικη της αγωγη αλλα και οι δυσκολιες της ηθελαν παντα να ειμαι διπλα της, εξαλλου η πραγματικοτητα ειναι σκληρη και η αληθεια ειναι πως κανεις δεν καταφερνε να την προσεχει οπως εγω ωστε η υγεια της να βρισκεται σε μια ικανοποιητικη κατασταση.

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από τότε που άρχισα να μπαίνω στα γρανάζια της Ειδικής Αγωγής... Από τότε που πήραμε την πρώτη διάγνωση πως η κόρη μου έχει υπερκινητικότητα. Πέρασε ένας χρόνος περίπου από τότε που μιλούσα στο παιδί μου και δεν με άκουγε, από τότε που το μόνο που έκανε καλά ήταν να σκαρφαλώνει σε καναπέδες και να πηδά από το ένα έπιπλο στο άλλο, ένας χρονος οπου καθε προσπαθεια στο να βαλει ρουχα ηταν ενας αγωνας δρομου που εμοιαζε τοσο μακρινος... Ενας χρονος οπου η λεξη βολτα ακουγοταν σαν ονειρο θερινης νυκτος, ενας χρονος οπου η λεξη μπανιο ηταν ενα μαρτυριο και η λεξεις βουρτσισμα των δοντιων και χτενισμα ακουγοταν αγνωστες στο παιδι μου.

Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα να γράψω τις ασκησούλες για τον λόγο με βάση την αισθητηριακή ολοκλήρωση δεν περίμενα τόσο άμεση ανταπόκριση, απλώς το έκανα διότι μου ζητήθηκε. Εκτός της Αγγέλας μου ζήτησαν μερικά μέλη ακόμα να γράψω και άλλες ασκήσεις με βάση την Α.Ο. (ενν. αισθητηριακή ολοκλήρωση) για τον κορμό, όπως καταλαβαίνετε είναι πολύ δύσκολο να τα περάσω αυτά σε μερικές γραμμές αλλά τουλάχιστο θα προσπαθήσω να δώσω μερικές ιδέες για πιο εποικοδομητικό παιχνίδι με τα παιδιά μας.

Καταρχην να ευχηθω σε ολα τα μελη του "Νόηση" καλη χρονια και κατα δευτερον να ζητησω συγνωμη απο μερικα μελη οπου εδω και καιρο τους ειχα υποσχεθει να τους στειλω καποιες σημειωσεις μου απο το σεμιναριιο της Ελιζα Μαγκλαρη για την αισθητηριακη ολοκληρωση σε σχεση με τον λογο. Αποφασισα να το γραψω στο "βιολογιο" μου ωστε να μπορουν να εχουν ολα τα μελη να εχουν αυτες τις πληροφοριες. Ειναι μικρες απλες ασκησουλες που εχουν σχεση με την ενδυναμωση των στοματικων μυων ωστε να βοηθηθουν τα παιδια στην παραγωγη ηχων και ολα αυτα εννοειται με μοναδικο μεσο το παιχνιδι.

Φιλοι μου, ειναι καιρος να πω τις εξελιξεις στην ζωη μας... Λοιπον, μεσα απο ενα τεραστιο Γολγοθα πηραμε την διαγνωση απο το Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο (σημειωτέον, πως εχω μεινει εκπληκτη απο το προσωπικο, το ενδιαφερον και την ανθρωπια τους). Η διαγνωση της κορης μου ειναι "δυσπραξια" και ισως βρισκεται στο φασμα του διευρυμενου φαινοτυπου [δεν μπορουν να το πουν ακομα με σιγουρια διοτι καναν εκτιμηση σε ενα παιδακι που ηταν ηδη δουλεμενο απο εργοθεραπειες, πρεπει να δουλεψουν μαζι της και αλλο για να καταληξουν].

Φιλοι μου, γεια σας. Τον τελευταιο καιρο λογω πολλων υποχρεωσεων και προβληματων υγειας δεν καταφερνα να διαβασω τα "βιολογια" και τα σχολια, οποτε σημερα βρηκα την ευκαιρια και τα διαβασα ολα με την ησυχια μου. Ξερετε τι διαπιστωσα; Ντρεπομαι και που το λεω αλλα νομιζω ειναι υποχρεωση ολων μας να το κανουμε αυτο.

Ολοι εμεις νομιζουμε πως το μεγαλυτερο κακο ειναι μια αναπηρια ομως αυτο που ειναι αληθινα κακο και σοβαρο ειναι μια καρδια που πλαστηκε να αγαπα ... και ομως δεν εμαθε ποτε να αγαπα. Η δοκιμασια στους ανθρωπους δεν προερχεται απο μια εγκεφαλιτιδα, νοητικη στερηση κ.λπ. αλλα απο το γεγονος οτι αυτα τα ατομα απορριπτονται και αυτο ειναι το χειροτερο.

Σε αυτη την πολυ δυσκολη φαση της ζωης μου θα ηθελα να ευχαριστησω ολα τα μελη του "Νοηση" για την συμπαρασταση και την βοηθεια που μου εχουν προσφερει ο καθενας ξεχωριστα με τον δικο του τροπο. Πολλες φορες σταθηκατε αφορμη με του κουραγιο σας να μη εγκαταλειψω στις δυσκολες στιγμες.

Καταρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω όλα τα μέλη για την συμπαράσταση στο θέμα του σχολείου και των προβλημάτων που αντιμετωπίζω και θέλω να σας ενημερώσω πως τελικά η απόφαση μου έχει ως εξής: ως μάνα αλλά και ως πολίτης αυτού του κράτους έπραξα το αυτονόητο και βρήκα τι λέει ο νόμος και θα θελα να τον γνωστοποιήσω σε όλα τα μέλη, διότι οι περισσότεροι από μας καταπίνουμε το παραμύθι που μας λένε και στο τέλος αναγκαζόμαστε είτε να φαρμακώνουμε την ψυχούλα των παιδιών μας ακολουθώντας τα βίτσια τους είτε αναγκαζόμαστε να απομακρύνουμε τα παιδιά μας από το συγκεκριμένο σχολείο ψάχνοντας σε άλλο σχολείο ή στον ιδιωτικό τομέα...

Βοήθεια, Χριστιανοί... δεν ξερω τι άλλο να κάνω... Έμπλεξα με τρελή δασκάλα και θεότρελη διευθύντρια... Δεν ξέρω αν θυμάστε που σας είπα σε προηγούμενο βιολόγιο πως η διευθύντρια του νηπιαγωγείου ειχε την απαίτηση από το παιδί μου να προσαρμοστεί από την πρώτη μέρα που την πήγα...και φυσικά το παιδάκι μου δεν μπόρεσε να το κάνει αυτό αμέσως αλλά ωστόσο σιγά σιγά το πάλεψε και σχεδόν τα κατάφερε!!!

Μέσα σε δασός μαγικό το μικρό αγγελούδι μου ζει γεμάτο γαλάζια όνειρα είμαι και εγώ εκεί... Πέρασαν 4 χρόνια που εκείνη την μαγική στιγμή σε κράτησα στην αγκαλιά μου και όλα γύρω μου πήραν άλλη τροπή και άλλο νόημα... Ούτε που μπορούσα να φανταστώ εκείνο το μικρό και αδύναμο μωράκι θα γινόταν αυτο το κοριτσάκι... Το δικό μου κοριτσάκι!!!

Από πολύ μικρή είχα το πατριωτικό μου αίσθημα πολύ ψηλά... Ένιωθα πολύ Ελληνίδα που λένε και ακόμα πιο περήφανη ήμουν για την πολύ όπου ζω, οποίος με ρωτούσε από που κατάγομαι έλεγα με καμάρι είμαι Θεσσαλονικιά και η ψυχή μου γέμιζε με καμάρι.

Απόσπασμα: Δεν είναι αστείο να είσαι φιλέλληνας αλλά να σε κάνουν να σιχαίνεσαι την ίδια σου την πατρίδα;;;

Φωνη βωοντος εν τη ερημω... τετοιο κρατος ειμαστε τελικα... το πηρα αποφαση. Αν ειναι δυνατον για να παρεις μια διαγνωση πρεπει να περασεις απο σαραντα κυμματα... Θυμαστε ολοι εσεις που σας ειπα πως οταν πηγα στο ιπποκρατειο με ειπαν πως εγω ειμαι υπερβολικη και το συζυγο μου αδιαφορο; Ε! Τωρα στην επανεξεταση μου ειπαν πως εγω υποστηριξα πως το παιδι μου εχει νοητικη στερηση (πραγμα που δεν υφισταται διοτι η μικρη ειναι πανεξυπνη) και οταν τους προτινα να κοιταξουν την συνεντευξη που μου πειραν με ολο το ιστορικο που τους ειχα δωσει δεν την βρισκαν, καπου ειχαν βαλει το φακελο αλλα δεν θυμουνται...

"Καλημέρα Ελλάδα,...Ελλάδα, θυμήσου. Πρέπει και εσύ να μάθεις να αγαπάς..."

Το θυμάστε αυτό το τραγούδι; Δεν έχω πάψει να το τραγουδώ από την στιγμή που ξεκίνησε η κόρη μου τα προνήπια. Το παιδί δεν μπορεί να εγκληματιστεί και η διευθύντρια προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας διώξει αντί να μας βοηθήσει να ενταχθούμε πιο εύκολα...

Πρώτη μέρα στο σχολείο;;; Μέρα ιερή για κάθε μανά που πάει το παιδί της στο σχολείο!!! Τι άγχος θεέ μου, θα έχει μια ομαλή ένταξη; Θα αντέξει να είναι μέσα σε πλαίσια και κανόνες, θα τα πάει καλά με τους συμμαθητές της;;; Φυσιολογικές ερωτήσεις για κάθε γονιό... και ενώ σηκωθήκαμε το πρωί για να ετοιμαστούμε εμένα η καρδιά μου πονά, κλαίω από μέσα μου, κλαίω κρυφά, τι θα ακούσω δεν ξέρω απλώς στεναχωριέμαι για το μωρό μου... θα δείξει αν όλα είναι της φαντασίας μου ή αν είχα δίκιο που ανησυχώ!!!

Νά 'μαστε λοιπόν πίσω, μετά από διακοπές και όλα είναι όπως τα αφήσαμε πριν δηλ. γκρίνια, κούραση, υπερένταση κλπ. Η αλήθεια είναι πως μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση πως έτσι θα ήμαστε από εδώ και πέρα, όλα θα γίνονται με διαφορετικό τρόπο, με τον δύσκολο τρόπο.

Γεια σας και παλι, να 'μαι ξαναμενη και φουντωμενη με την κορη μου και με ολα τα προβληματα να στριφογυρνανε ασταματητα στο κεφαλι μου χωρις καμια απαντηση.

Πολύ φοβάμαι πως ο λόγος για τον οποίο η κόρη μου μπορεί να είναι υπερκινητική να στηρίζεται στην δυσπραξία. Πολλά από τα χαρακτηριστικά της δυσπραξίας έχουν σχέση με την συμπεριφορά της.

Όταν γέννησα την κόρη μου και την κράτησα στα χέρια μου για πρώτη φορά ένιωσα ευλογημένη... και ευτυχώς ακόμα έτσι νιώθω κάθε φορά που την κοιτώ αλλά ποτέ μου δεν φαντάστηκα πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί με κάποιες ιδιαιτερότητες. Έχουν περάσει 4 χρόνια απο εκείνη τη στιγμή και νομίζω πως είμαι ένας άλλος άνθρωπος!