Με πολύ ενδιαφέρον διαβάζω τις δημοσιεύσεις των ανθρώπων που είναι οι ίδιοι αυτιστικοί και μιλάνε για τον ευατό τους και τον τρόπο που κατανοούν τον κόσμο μας. Από όλη την βιβλιογραφία που διάβασα - οι μόνοι που μου δώσανε να καταλάβω πως σκέφτονται τα παιδιά μου ήταν δημοσιεύσεις αυτιστικών ατόμων.

Ό Γιάννης (6 χρονών τώρα) πάει σε δημόσιο νηπιαγωγείο με ιδιωτική συνοδό ("παράλληλη στήριξη"). Ήταν πολύ πιο εύκολο από ό,τι νόμιζα από αυτά που είχα ακούσει και διάβαζα.

Επειδή ενδιαφέρει και άλλους γονείς, θα σας πω κατά την γνώμη μου τι νομίζω ότι αξιολογούν για την φοίτηση σε νηπιαγωγείο.

• Έπαιξε σημαντικό ρόλο ότι πήγε σε δημόσιο παιδικό σταθμό - μου το ρωτούσαν συνέχεια ακόμα και στο Υπουργείο Παιδείας.

Επιτέλους, μετά από πολύ καιρό αισθάνθηκα κάποιος να γεμίζει την δεξαμενή του κουράγιου μου. Και δεν είναι άλλος από τον όμορφο και έξυπνο γιό μου, τον Γιάννη. Είναι η δεύτερη φορά που ο Γιάννης μου έπρεπε να πείσει για τις δυνατότητες του και τα κατάφερε.

"Θαύμα δεν είναι να πετάς στον αέρα ή να βαδίζεις πάνω στο νερό, αλλά να περπατάς στη ζωή"[Κινεζικη Παροιμία].
Σας το αφιερώνω, αντί για ευχές.

Εδώ και αρκετό καιρό ο υπολογιστής μου ήταν σε κώμα, συνήλθε όμως και ξαναβρίσκω την παρέα σας. 'Εχω πολλά να διαβάσω και να μοιραστώ μαζί σας. Από Τρίτη θα φανώ συνεπής, συγχωρέστε με αλλά μαζί με τον H/Y αποσυντονίστηκα κι εγώ λόγω διαφόρων προβλημάτων. Το σημερινό σχόλιο είναι αφορμή του σκεπτικισμού για το αν πρέπει να κάνεις δεύτερο παιδί αν το πρώτο είναι αυτιστικό. Επειδή ζω με αυτόν τον εφιάλτη, ούτε στον χειρότερο εχθρό μου, δεν θα το ευχόμουν.

Συγγνώμη, παιδεύομαι και κάτι δεν κάνω σωστά στην επισύναψη του αρχείου. Στείλτε μου e-mail και θα κάνω την επισύναψη εκεί και ίσως να είναι καλύτερα να μπορώ να σας περνάω ό,τι χρήσιμο νομίζω από την βιβλιογραφία ή αριθμό φαξ (ακόμα και εξωτερικό). Ισως δεν είμαι καλή στα μηχανήματα αλλά μόνο στο μπλα-μπλα.

Καλημέρα, θερμά ευχαριστώ για τα σχόλια. Έχετε όλες δίκιο που ανυσυχείτε, ιδίως εσείς που έχετε ένα παιδί. Με πολύ επιφύλαξη θα σας πω, ότι επίσημα κανείς δεν έχει διατυπώσει μία αποδεδειγμένη και έγκυρη αιτία του αυτισμού.

Η βιβλιογραφία αναφέρει ότι υπάρχει κληρονομικότητα. Αλλά από τη στιγμή που οι έρευνες δεν είναι σε θέση να τεκμηριώσουν θεωρία, τί να πει κανείς στους γονείς; Έχω διαβάσει διάφορα, έχω μία άποψη αλλά δεν είμαι η αρμόδια. Υπάρχουν διάφορες και διαφορετικές περιπτώσεις για τα παιδιά με ΔΑΔ.

Μέσα από αυτό τον φιλόξενο χώρο, θέλω να ευχαριστήσω την θεραπευτική ομάδα των παιδιών μου που 3 χρόνια τώρα συν-πορευόμαστε στον αγώνα τους για βελτίωση. Έχω κάνει φίλους που μαζί μου προσπαθούν, χαίρονται και στεναχωριούνται.

Η καθημερινότητα (παιδιών και γονέων) είναι διαφορετική γιατί είναι δυο παιδιά με ΔΑΔ (αυτισμό) τα προβλήματα και ο τρόπος ζωής μας ίσως μόνο ένας άλλος γονέας ή συγγενείς παιδιού με το ίδιο πρόβλημα μπορεί να καταλάβει και δευτερευόντως οι εξειδικευμένοι διάφορων ειδικοτήτων θεραπευτές. Αυτο το τελευταίο το επισημαίνω γιατί είναι τελείως διαφορετική εμπειρία να μεγαλώνεις ένα τέτοιο παιδί και τελείως διαφορετικό να το βλέπεις για μια ώρα κάθε τόσο σε ένα περιβάλλον που ξέρει ότι πάει να κάνει κάτι συγκεκριμένο και να φύγει.