Ο Νασος είναι πια 5 χρονων. Μεχρι τωρα δεν είχαμε κάνει τις εξετάσεις θεωρώντας ότι η ταλαιπωρία σε σχέση με το τι περιμένουμε να βρούμε είναι δυσανάλογη. Αυτο μας το ειχε πει η αναπτυξιολόγος που τον είδε. Τωρα κρίνεται αναγκαίο να τις κάνει και ψάχνομαι για τη διαδικασία.

Αναρωτιεμαι, τα μέλη της λίστας που έχουν παιδια με αυτισμό / διαχυτες διαταραχες κ.τ.λ. πού μενουν; Είμαστε οι μόνοι σε όροφο πολυκατοικίας; Η ζωή μας στην πολυκατοικία εξελίσσεται σε δράμα.

Χτες κάναμε το πρώτο μάθημα του σταδιου 4 στο PECS! Ο Νασούλης μου το έπιασε με την πρώτη! Σήμερα το πρωί ήρθε με τη βάση της πρότασης που έλεγε "θελω τηλεφωνάκι"!!!

Φίλοι μου θέλω τα φώτα σας! Ο μικρούλης μου τον τελευτάιο μήνα εμφανίζει δυο παράξενες συμπεριφορές. Η μία είναι "πετάω πράγματα " (οτι βρεθει στο χέρι μου) στην αρχή είπαμε, "ΟΚ μελετάει το θέμα της βολής". Καποια στιγμή που δεν τον προσέχαμε πέταξε τα βιβλία απο ένα ολόκληρο ράφι της βιβλιοθήκης απο το μπαλκόνι (ευτυχως απο κάτω είναι αυλη με λεμονιές και όχι δρόμος ...).

'Eχω καιρό να σας πω τα νέα μας. Γράφω για να ευχηθώ καλή σχολική χρονια σε όλους και για να συνοψίσω τα καλοκαιρινά μας επιτεύγματα, πιο πολύ για να παρω θάρρος εγώ.

Aυτές τις ημέρες είχαμε τη δεύτερη αξιολόγηση του μικρούλη μας απο την αναπτυξιολόγο που τον είχε δει. Είδε πολύ θετικά το ότι προσπαθεί να επικοινωνήσει (ας πηγαίνει αργά στο PECS) [ Τι είναι το PECS; ]. Kαι το σημαντικότερο για μένα είναι ότι κατηγορηματικά είπε να μη αποκλείσουμε την πιθανότητα να "βγάλει" λειτουργικό λόγο.

O μικρούλης μου χτες βράδυ είχε μια απίστευτη ανησυχία. Έκλαιγε με παράπονο, απο τις 11 ως τις 3 το πρωί. Ζητούσε με τα χεράκια του αγκαλιά. Τον κοίμιζα στα χέρια μου, για κανενα 5λπετο και μετά πάλι κλάμα γοερό. Δε μπορούσε να μου πει τι θέλει, τι τον ενοχλεί. Με κοίταζε με τα ματάκια του δακρυσμένα όλο απορία γιατί δεν τον καταλαβαίνω. Μαμάδες και μπαμπάδες που έχετε παιδάκια που δεν επικοινωνουν, πώς το παλεύετε αυτο;

Τι ρόλο μπορεί να παίξει η οικογένεια; Αναρωτιέμαι, οι "ειδικοι" που τους εμπιστευόμαστε το παιδάκι μας, κάνουν σωστά τη δουλειά τους; Kαι αν κάνουν λάθη ποιος τα διορθώνει; Πόσο μόνοι μας είμαστε σ'αυτό τον αγώνα χωρίς τέλος;

Εδώ και δυο μέρες ο μικρούλης μου δείχνει με το δάχτυλο στον υπολογιστή! Δεν ξέρει ακόμα να χειρίζεται το ποντίκι. Έτσι εμείς κρατάμε το ποντίκι και αυτός δείχνει στην οθόνη. Είναι κάτι που το προσπαθούμε μήνες τώρα, και επιτέλους εμαθε να τεντώνει μόνο το δείκτη και να "πατάει" στην οθόνη αυτο που θέλει να δείξει. Ζηταει "πιτιτιπι" δηλαδή "υπολογιστη" με κάρτα απο το pecs, και μετά παίζουμε τον "Πέρη μηχανικό" απο ενα dvd του RAMKID.

Να γράψω λοιπόν κι εγώ ένα βιολόγιο! Διαβάζω τα βιολόγια εδώ και λίγο καιρό. Ήρθε η ώρα να χτυπήσω την πόρτα σας και να πω τα δικά μας. ["Δε μας φτάνουν τα προβλήματα του κόσμου έχουμε και τα δικά μας", διάβασα καπου.] Νά 'μαστε λοιπόν! Ο μικρούλης μου, 3 χρονών τώρα έχει διάγνωση ΔΑΔ. Με το λόγο τα πράγματα είναι δύσκολα.

Νέο "βιολόγιο" στο NOESI.gr!