Άσπεργκερ, η εμπειρία εξίσου σημαντική με τη γνώση

Εικόνα vasver54

Οπως σε πολλα πραγματα στη ζωη, ετσι και εδω, στο Αsperger, η εμπειρια ειναι εξ ισου σημαντικη με τη γνωση, θα ελεγα μαλιστα οτι μερικες φορες ειναι πιο σημαντικη, προκειμενου να δοθει λυση σε ενα προβλημα. Η εμπειρια η δικη μου, λοιπον, ειναι η συμβιωση μου με το γιο μου με  Αsperger, για 19 χρονια μεχρι στιγμης.

Και επειδη διαβαζω αποψεις διαφορων γονεων με αυτο το προβλημα που προσφατα εχουν αυτη τη διαγνωση για το παιδι τους, περιπου δηλαδη σε ηλικια 7 ετων, τοτε που αρχιζει η κοινωνικη ζωη και συμπεριφορα, αρα και η διαγνωση του Αsperger, θελω να πω τα εξης.

Στη μικρη ηλικια, την ηλικια του δημοτικου, τα προβληματα ειναι λιγα, μικρα, και ευκολα αντιμετωπισιμα. Διοτι σε αυτη την ηλικια, του δημοτικου, οι σχεσεις των παιδιων ειναι απλοποιημενες, οχι πολυπλοκες, αρα και τα προβληματα μικρα.

Μεγαλωνοντας ομως, στο γυμνασιο η το Λυκειο, και με το δεδομενο οτι αφ ενος μεν οι μαθητες στο σχολειο θα παρενοχλουν το συμμαθητη τους με τη διαφορετικοτητα συμπεριφορας, αφ ετερου ο ιδιος ο νεος διαπιστωνει τη διαφορετικοτητα του, η ακομα καλλιτερα, σε πολλες περιπτωσεις γνωριζει οτι εχει Αsperger, τοτε ακριβως ειναι και η στιγμη εναρξης των προβληματων.

Ο νεος με το Αsperger γυριζει σπιτι θυμωμενος, αισθανεται μειονεκτικα λογω του προβληματος, και ξεσπα με επιθετικοτητα στους ιδιους τους γονεις του. Η επιθετικοτητα αυτη δεν εκδηλωνεται προς τριτους, αλλα σε ασφαλες περιβαλλον, προς τους γονεις. Και ας γραφουν τα βιβλια οτι στο Αsperger η επιθετικοτητα δεν ειναι τοσο συνηθισμενη, εγω γνωριζω το αντιθετο, οτι ειναι πολυ συνηθισμενη, και μερικες φορες ακραια.

Διαβαζω για γονεις που ειναι αισιοδοξοι στη μικρη ηλικια, που ειναι ευχαριστημενοι απο παιδαγωγους, ψυχολογους, κ.λπ., τα δυσκολα ομως ερχονται αργοτερα. Πρεπει να μαθαινει ο γονεας, και μαθαινει ετσι κι αλλιως, για το πως να συμπεριφερεται προς το παιδι του, ποτε να υποχωρει, τι να λεει και τι να αποφευγει, ωστε να αποτρεπει τις εξαρσεις, τις εκρηξεις θυμου. Πιστεψτε με, κανενας ψυχολογος, κανενας ειδικος δεν μπορει να συμβουλευσει κανεναν, παρα μονο ο ιδιος ο γονεας τον εαυτο του, μαθαινοντας μεσα απο λαθη, συμπεριφορες.

Και να πω κατι ακομα, επειδη στην αρχη της διαγνωσης, πολλοι γονεις δεν θελουν να αποδεχτουν το προβλημα, λενε ''εχει υψηλη νοημοσυνη'', κλπ, και κατα συνεπεια δεν θελουν να πιστοποιησουν την αναπηρια μεσω ΚΕΠΑ, για ''να μη στιγματισθει το παιδι'', θα ελεγα οτι η αναπηρια υφισταται ετσι κι αλλιως, δεν αφορα τη νοημοσυνη, αλλα την ελλειψη κοινωνικοποιησης, και ειναι βεβαιο οτι αυτο ειναι βαρεια αναπηρια , γι αυτο και χορηγειται ποσοστο αναπηριας 67% εφ ορου ζωης. Καλο ειναι λοιπον να αποδεχομαστε την αναπηρια, και να προσπαθησουμε να αποκομισουμε τα οποια οφελη απο αυτην, αντι να αποφευγουμε τον χαρακτηρισμο της παθησης.

Συντομα θα πω, τα πλεονεκτηματα της αναπηριας εφ ορου ζωης με ποσοστο 67% ειναι τα εξης:

1. Επιδομα προνοιας, 626 ευρω το διμηνο.

2. Απαλλαγη απο στρατιωτικη θητεια-δεν ειναι δυνατον ο νεος με asperger να υπηρετησει, δεν μπορει να διαχειριστει την αφορητη ψυχολογικη πιεση που υφισταται ο καθε στρατευσιμος.

3. Εφ οσον η αναπηρια και η ανικανοτητα για εργασια-αυτο ειναι σημαντικο, οχι μονο αναπηρια, αλλα και ανικανοτητα για εργασια-εχουν προηγηθει του θανατου του γονεα, τοτε ο γιος με asperger δικαιουται εφ ορου ζωης τη συνταξη του γονεα ολοκληρη, και οχι μεχρι τα 24 χρονια, η για οσο χρονο σπουδαζει καποιος, οπως συμβαινει στις αλλες περιπτωσεις.

Αυτα τα παραπανω ειναι σημαντικα οφελη-και δεν πρεπει να τα παραγνωριζει κανεις, γιατι προτιμα ''να μη στιγματισθει με τη διαγνωση το παιδι''.

Σχόλια

Απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία για άτομα με Άσπεργκερ

Εικόνα vasver54

Η απαλλαγη απο τη στρατιωτικη θητεια ειναι πολυ σημαντικη, και δεν πρεπει κανεις να αφηνει αυτο το τοσο σοβαρο θεμα,να το επιλυσει την τελευταια στιγμη. Εχοντας περασει απο τα ΚΕΠΑ και εχοντας παρει αυτο που δικαιουται, δηλ. ποσοστο αναπηριας 67% εφ' ορου ζωης,οταν ερθει η ωρα της στρατευσης, με μια πολυ απλη διαδικασια, παρουσιαζεται ο νεος μια εβδομαδα πριν στο φρουραρχειο,παιρνει παραπεμπτικο για το στρατιωτικο νοσοκομειο ψυχικων παθησεων, και απο εκει, μετα απο λιγη ωρα παρουσιας, παιρνει τη απαλλαγη. Σε αντιθετη περιπτωση,μη εχοντας δηλαδη τη γνωματευση απο τα ΚΕΠΑ οπου να δηλωνεται το Asperger, ρισκαρει κανεις την παρουσια του νεου - εστω και για λιγο - στο κεντρο καταταξης,περιμενοντας ουσιαστικα να γινει κατι που να προκαλεσει την απαλλαγη εκ των υστερων - τακτικη απαραδεκτη, με πολλους κινδυνους για ολους.

Εμπειρία > Γνώση στο Άσπεργκερ

Εικόνα vasver54

Οπως επανειλημμενα εχω γραψει, αμεσα η εμμεσα, για μενα προσωπικα καμμια βοηθεια δεν παρεχουν οι παιδαγωγοι, ψυχολογοι, κλ.π., στη μικρη ηλικια, των 7 περιπου ετων, οταν πρωτοδιαγιγνωσκεται το Asperger. Η παραλληλη στηριξη δεν ειναι τιποτα παραπανω απο μια καλη παρεα στο διαλειμμα, οπου ελεγχει τυχον παρεκτροπες του παιδιου στις συναναστροφες του με τα αλλα παιδια, ενω μεσα στην ταξη, ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΣΠΑΝΙΩΣ ΟΜΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΚΕΙ, παρεχει τη δυνατοτητα στο παιδι να ειναι ''φρονιμο'', ομως ετσι κι αλλιως, γενικα, ειναι φρονιμο, οι δυσκολιες ειναι στο διαλειμμα.

Το οτι δηλαδη ολα βαινουν καλως στο δημοτικο δεν λεει τιποτα σε σχεση με αυτο που ερχεται αργοτερα. Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, η οποια θα εμφανισθει καποια μερα ξαφνικα, για διαφορους λογους, θα πρεπει να αντιμετωπισθει, ως επι το πλειστον, φαρμακευτικα. Εκεινη τη δραματικη στιγμη της επιθεσης, κανενας ψυχολογος η παιδαγωγος δεν θα κανει τιποτα, γιατι απλα δεν γνωριζει. Γι αυτο το πολυ πιθανο ενδεχομενο, σχεδον βεβαιο, πρεπει να εχει προηγηθει ενημερωση των γονεων, να ξερουν τι να περιμενουν, και οχι εκ των υστερων να αναζητουν λυση. Αυτο ακριβως εννοουσα οταν εγραψα οτι πολλες φορες η εμπειρια ειναι πιο σημαντικη απο τη γνωση. Οταν σε εμας προ ετων εκδηλωθηκε η επιθετικοτητα ξαφνικα, σε σχεση με αιτημα ταξειδιου στην Αυστραλια, ναι, στην Αυστραλια, επειδη αιφνιδιαστηκα,πραγματοποιησα το πολυεξοδο αυτο ταξειδι για να ηρεμησει καπως. Εξοδα τρομακτικα, αναστατωση, ταλαιπωρια, τοτε ηταν που ολοι ''οι ειδικοι'' εξαφανιστηκαν.

Τελειωνοντας, θα πω ξανα, ειναι γνωστο οτι πολλοι γονεις παιδιων με Αsperger μετα απο τη μακροχρονια ταλαιπωρια οδηγουνται σε καταθλιψη, αποδιοργανωση της ζωης τους, και ολα αυτα δεν εμφανιζονται στο δημοτικο, αλλα αργοτερα,οταν με το παραμικρο θα καταστρεφονται πραγματα μεσα στο σπιτι, η οταν θα υπαρχει μια διαρκης αγωνια για την αποφυγη της επιθετικοτητας, η οποια βεβαια δεν ειναι καθολου ευκολη,γιατι ακριβως δεν προκειται απλα για μια συμπεριφορα, αλλα για συμπτωμα μιας σοβαρης ασθενειας. Κατα τα αλλα,μπορει κανεις να τα παραμεριζει ολα αυτα, και να σκεφτεται τα ευχαριστα, οτι ο γιος του ειναι αριστος φοιτητης...

Συμφωνώ απόλυτα... έζησα τα ίδια ως Άσπεργκερ

Εικόνα Eirini Sideri

Συμφωνω απολυτα... εζησα τα ιδια ως ασπεργκερ κι η επιθετικοτητα ελεγχεται μονο φαρμακευτικα.

Άσπεργκερ και γνωριμία με άλλους γονείς

Εικόνα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα.

Είμαι μητέρα ενός αγοριού 30 μηνών. Έχουμε επισκεφτεί 2 αναπτυξιολόγους, οι οποίοι μας είπαν πως εάν το παιδί είναι Άσπεργκερ θα διαπιστωθεί μετά την ηλικία των 3 ετών. Σας αναφέρω κάποια από τα χαρακτηριστικά του. Δείτε τη συνέχεια της ανάρτησης στο βιολόγιο http://www.noesi.gr/blog/aspergker-kai-gnorimia-alloys-goneis

Σας ευχαριστούμε που μοιράζεστε την εμπειρία σας

Εικόνα Καλλιόπη Μαργαριτη

Σας ευχαριστούμε που μοιράζεστε την εμπειρία σας μαζί μας. Διάβασα τα όσα γράφετε για την επιθετικότητα και τα φάρμακα (εδώ και σε άλλη ανάρτηση). Από τη δική σας εμπειρία, η επιθετικότητα ελέγχεται όπως λέτε μόνο με φάρμακα... ελέγχεται όμως αποτελεσματικά; Δηλαδή όντως αυτού του είδους τα σκευάσματα μπορούν να παρέχουν καλύτερο επίπεδο ζωής στο άτομο με Άσπεργκερ και στους γύρω του; Απλά τη γνώμη σας θέλω, άλλωστε επιθετικότητα δεν έχουμε αντιμετωπίσει εμείς ακόμα, οπωσδήποτε όμως αγωνιούμε για το τι μέλλει γενέσθαι. Ο γιος μου πάει Α' δημοτικού, δεν έχει λάβει διάγνωση Άσπεργκερ αλλά μάλλον θα λάβει διάγνωση ΔΕΠ-Υ (δεν ξέρω αν αυτό θα αλλάξει στην πορεία, μιας και προσωπικά διακρίνω και κάποιες εμμονές...) Συγχαρητήρια για τις επιτυχίες του γιου σας που σίγουρα κάθε άλλο παρά αμελητέες είναι.

Καταλαγιάζει η επιθετικότητα με φαρμακευτική αγωγή σταδιακά;

Εικόνα ΒΑΡΒΑΡΑ

Καλησπέρα. Πολύτιμες οι συμβουλές σας, θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής:

Από την εμπειρία που έχετε, η επιθετικότητα λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή καταλαγιάζει σταδιακά ή παραμένει εφ΄όρου ζωής?

Έχω και εγώ ένα γιο 14 ετών με σύνδρομο Asperger, επιθετικότητα και δεν ξέρω πως να τον αντιμετωπίσω. Εάν δεν γίνομαι αδιάκριτη ποια φαρμακευτική αγωγή έχετε πάρει? Σε εμάς δώσανε το Risperdal του 1 mg. 

Το 1mgr Risperdal είναι μικρή δόση

Εικόνα vasver54

Το 1mgr Risperdal ειναι μικρη δοση, το συνηθες ειναι 2-2,5mgr την ημερα. Τουλαχιστον ετσι αποτρεπονται οι αδιεξοδες καταστασεις.

Asperger - επιθετικότητα - φαρμακευτική αγωγή

Εικόνα vasver54

Κατ αρχας, μην περιμενετε την επιθετικοτητα σε μικρη ηλικια. Κατα δευτερον, οταν αυτη η επιθετικοτητα εκδηλωθει, στην εφηβεια ως επι το πλειστον, δημιουργει τεραστια αδιεξοδα, βεβαιως λοιπον η αποτροπη της με φαρμακα βελτιωνει την ποιοτητα ζωης ολων στο σπιτι. Γιατι τοτε δεν θα εχετε την πολυτελεια του χρονου να σκεφτειτε, δυστυχως. Ή θα πρεπει να καλεσετε την αστυνομια, κ.λπ., κ.λπ., ή θα πρεπει να φυγετε απο το σπιτι και να σκεφτειτε τοτε τι θα κανετε, αναζητωντας λυση κατω απο μεγαλη πιεση.

Γιαυτο λεω, θα πρεπει κανεις να ειναι προετοιμασμενος, δεν πρεπει να ειναι κατα των φαρμακων. Εγώ προσωπικα ειμαι γιατρος και ειμαι υπερ, τα φαρμακα δινουν λυση, οχι μονο στο Asperger, αλλα γενικοτερα.

Το να αποφευγει καποιος τη φαρμακευτικη αγωγη ενω εχει προβλημα, ενω επιβαλλεται φαρμακευτικη αγωγη, ειναι μεγα λαθος. Και μην νομιζετε οτι η επιθετικοτητα στο Asperger ειναι σπανια, δυστυχως ειναι πολυ συνηθισμενη.

Τρεις παιδοψυχίατροι συνιστούν Risperdal και Dumirox

Εικόνα ΒΑΡΒΑΡΑ

Έχω επισκεφθεί τρεις παιδοψυχίατρους και όλοι συνιστούν Risperdal και Dumirox. Έxουμε πάρει και το Dumirox αλλά δεν είδαμε αποτέλεσμα και μας το σταμάτησε ο γιατρός. Δεν υπάρχουν άλλα φάρμακα; Γιατί όλοι προτείνουν τα ίδια;

Αντιψυχωσικά φάρμακα για το Άσπεργκερ

Εικόνα vasver54

Τα φαρμακα στο Asperger ειναι τα αντιψυχωσικα, οπως στις ψυχωσεις δηλαδη, στη σχιζοφρενεια, η διαφορα ειναι στη δοσολογια, στη σχιζοφρενεια οι δοσεις ειναι πολυ μεγαλυτερες, π.χ. το Risperdal δινεται μεχρι και 12 mgr/ημερησιως, ενω στο Asperger, συνηθως 1-2,5 mgr την ημερα.

Ενα αλλο πολυ καλο φαρμακο, αντιψυχωσικο παλι, ειναι το Zyprexa, εχει ομως περισσοτερες παρενεργειες, αυξηση βαρους, διαβητης τυπου 2, απ' την αλλη ομως ρυθμιζει καλλιτερα τις εμμονες, ομαλοποιει καλλιτερα τη σκεψη - τελικα οποιο φαρμακο ταιριαζει καλλιτερα, ομως η κατηγορια ειναι τα αντιψυχωσικα φαρμακα.

Οι παρενέργειες είναι ανάλογες με τη δοσολογία

Εικόνα Άγγελος Κουτουμάνος

Να ρωτήσω κάτι; Οι παρενέργειες που αναφέρετε είναι ανάλογες σε ένταση / έκταση με τη δοσολογία ή δεν ισχύει αυτό;

Δηλαδή, μπορεί να πει κάποιος ότι λόγω της χαμηλότερης δοσολογίας των φαρμάκων που αναφέρετε, σε άτομα με Άσπεργκερ από ότι σε ασθενείς με ψυχώσεις όπως η σχιζοφρένεια, αναμένεται και οι παρενέργειες να είναι λιγότερες;

Παρενέργειες των φαρμάκων

Εικόνα vasver54

Οι παρενεργειες των φαρμακων, οπως αναφερονται για ολα τα φαρμακα και οχι μονον εδω, ειναι ποικιλες, και μαλιστα κατηγοριοποιουνται σε συνηθεις, σπανιες, πολυ σπανιες, κλπ, αυτο ισχυει για ολα τα φαρμακα,τα αντυπερτασικα, κλπ, κλπ. Σε γενικες γραμμες, οι παρενεργειες θα εμφανιστουν σε αλλωτε αλλο ποσοστο, εξαρτωνται απο την ιδιοσυγκρασια του καθε ατομου, δεν εμφανιζονται παντοτε δηλαδη,ολες οι παρενεργειες σε ολους, μπορει και καθολου, αλλα εαν εμφανιστουν, τοτε ναι, ειναι παντα δοσοεξαρτωμενες.

Αντιψυχωσικά - παρενέργειες

Εικόνα vasver54

Το RISPERDAL παντως δεν εχει,συνηθως, παρενεργειες.Γιατι ολα τα φαρμακα που παιρνει καποιος,οφειλει να τα ελεγχει εργαστηριακα,με βιοχημικο ελεγχο αιματος,δηλ. τις τρανσαμινασες,κλπ,κυριως τις τρανσαμινασες,γιατι ολα σχεδον τα φαρμακα μεταβολιζονται στο ηπαρ,οποτε ο ελεγχος αυτος ειναι απαραιτητος,στην αρχη συχνοτερα,ακολουθως,αραιοτερα.Το ιδιο ισχυει και για τη νεφρικη λειτουργια.Εαν προκυψει δηλαδη επηρεασμος των τρανσαμινασων στο αιμα,τοτε διακοπτεται το φαρμοκο,και αντικαθισταται απο αλλο.Επηρεασμος σημανει,αυξηση,με οριο τον διπλασιασμο των φυσιολογικων τιμων,οριων,μεχρι εκει,απο κει και περα το φαρμακο διακοπτεται υποχρεωτικα.

Αλλα αυτα ολα, ξαναλεω, δεν αφορουν το risperdal. Aπλα ανεφερα γενικοτερα,οτιοποιοδηποτε φαρμακο παρει καποιος,οφειλει να κανει βιοχημικο ελεγχο αιματος το πρωτο τριμηνο,τρανσαμινασες.SGOT,SGPT,γ-GT,ουρια,κρεατινινη,κλπ

Αντιψυχωσικά - παρενέργειες (συνέχεια)

Εικόνα vasver54

Θελοντας να ολοκληρωσω την απαντηση μου στην πολυ καλη ερωτηση του κ. agkou, εαν δηλαδη οι παρενεργειες ειναι δοσοεξαρτωμενες,θα πω το εξης.

Οφειλει ο καθενας,πριν την εναρξη της οποιασδηποτε φαρμακευτικης αγωγης, να προβαινει σε εναν πληρη βιοχημικο ελεγχο, τρανσαμινασες (SGOT,SGPT) κυριως, αλλα και γ-GT, LDH, αλκαλικη φωσφαταση, ουρια, κρεατινινη, σακχαρον, ηλεκτρολυτες,και εφ οσον ολα αυτα ειναι καλα,ο επανελεγχος - μετα την εναρξη της θεραπειας - γινεται στο πρωτο τριμηνο, και εφ οσον οι τιμες δεν εχουν επηρεασθει απ το φαρμακο, τοτε ο δευτερος ελεγχος γινεται στο εξαμηνο, και ακολουθως καθε χρονο. Διοτι συνηθως οι παρενεργειες εμφανιζονται αμεσα, τους πρωτους μηνες.

Αυτο ομως που θελω να τονισω,γι αυτο επανηλθα με αυτη την αναρτηση, ειναι οτι παντοτε υπαρχει ο κινδυνος εμφανησης παρενεργειων, ανεξαρτητα απο το χρονικο διαστημα ληψης, απλα απομακρυνεται με τον καιρο, δεν αποκλειεται ομως, που σημαινει οτι ακομα και μετα απο χρονια μπορει να υπαρξει ξαφνικα καποια διαταραχη στα εργαστηριακα - γι αυτο ουδεποτε επαναπαυεται κανεις, απλα με τα χρονια μειωνεται η πιθανοτητα παρενεργειων, δεν εξαλειφεται ομως. Δηλαδη, και επειδη προκειται για χρονια χορηγηση, παντοτε θα πρεπει να γινεται ελεγχος, εστω μια φορα το χρονο.

Ο έλεγχος της επιθετικότητας με φάρμακα

Εικόνα vasver54

Τα φαρμακα, Risperdal, κλπ, βεβαιως θα ελεγξουν το θυμο, την επιθετικοτητα, αλλα παντα πρεπει να εχουμε κατα νου πως οταν ''κοντραρουμε'' το παιδι, οταν τον προκαλουμε εναντια σε οσα λεει, πιστευει, και απαιτει, τοτε κανενα φαρμακο δεν μπορει να δωσει τη λυση

Σε αντιθεση με τη σχιζοφρενεια, οπου τα πραγματα βεβαια ειναι τραγικα, η σχιζοφρενεια ειναι ''η ψύχωση'', παρ ολα αυτα η θεραπευτικη αγωγη βοηθαει παρα πολυ, σε αντιθεση λοιπον με αυτο, το Asperger χρειαζεται βεβαιως φαρμακευτικη βοηθεια εαν και εφ' οσον η επιθετικοτητα ειναι ανεξελεγκτη και επικινδυνη για την ιδια τη ζωη και σωματικη ακεραιοτητα οποιου την υφισταται, στην περιπτωση ομως που δεν υπαρχει και αναλογη συμπεριφορα των γονεων, ηρεμια, υποχωρηση, κατανοηση, κ.λπ., εαν υπαρχει κοντρα στη σκεψη του παιδιου, τότε κομιά φαρμακευτική αγωγή δε θα βοηθήσει.

Κυριως χρειαζεται ψυχοθεραπεια, ψυχολογικη υποστηριξη, αλλα οχι βεβαια απο καθηγητες αγγλικων, φιλολογους, θεολογους, κ.λπ., οι οποιοι παρακολουθησαν καπου, καποτε, ενα σεμιναριο ψυχολογιας, ουτε απο παιδαγωγους γενικως και αοριστως, το Asperger ειναι πολυ δυσκολα διαχειρισιμο, και ελαχιστοι γνωριζουν σχετικα.

Η ψυχοθεραπεία πρέπει να γίνεται από παιδοψυχίατρο στα 14;

Εικόνα ΒΑΡΒΑΡΑ

Στην ηλικια των 14 ετων η ψυχοθεραπεια πρεπει να γινεται απο παιδοψυχιατρο; Μπορει να γινει απο ψυχιατρο - ψυχοθεραπευτη; Το ρωταω αυτο, διοτι ζω σε μικρη επαρχιακη πολη και δεν υπαρχει παιδοψυχιατρος.

Οσον αφορα τη ληψη των φαρμακων συμφωνω απολυτα μαζι σας. Με το Risperdal εχουμε δει μεγαλη βελτιωση. Ανησυχω ομως μηπως μεγαλωνοντας αρχισει να αντιδρα με αποτελεσμα να μη θελει να τα παρει. Προς το παρον δεν εχουμε τετοιο προβλημα. Δεν ξερω εαν και κατα ποσο συνειδητοποει το προβλημα του ή ειναι εμμονη του Asperger, αλλα καθε ωρα και στιγμη μας ρωτα για το ποτε θα γινει καλα και αυτο οπως καταλαβαινετε βοηθαει εμας  και τον ιδιο  στο να παιρνει τα χαπια του με μεγαλη ευκολια. Το αναφερω γιατι εχω ακουσει οτι πολλοι νεοι με Asperger απο καποιο χρονικο σημειο και επειτα αρνουνται να επισκεφθουν το γιατρο,αρνουνται τα φαρμακα κ.α.

Να μιλήσουμε τηλεφωνικά

Εικόνα vasver54

Tο κινητο μου ειναι 6977096996. Παρακαλω, εαν θελετε, να μου στειλετε το δικο σας, θα σας απαντησω σε ολα αυτα που αναφερεσθε, αλλα επειδη μερικες απο τις απαντησεις δεν θελω να ειναι σε αναρτηση κοινη για ολους, γι αυτο.

Θα επικοινωνησω μαζι σας σε πρωτη ευκαιρια.

Ρωτάει πότε θα γίνει καλά το αγόρι μου ε;

Εικόνα Δήμητρα Παπά

Ρωτάει πότε θα γίνει καλά το αγόρι μου ε; Γιατί παίρνει φάρμακα; Αυτό βοηθά εσάς να του δίνετε την αγωγή. Δεν ξέρω όμως αν βοηθά το παιδί. Βαρβάρα σε καταλαβαίνω απόλυτα. Έχω δυο αγοράκια στο φάσμα 5μιση χρονων. Είναι νωρίς για εμας ακόμα αλλά πέρασα ήδη κάποιες έντονες καταστάσεις με τους μικρούς μου... κρίσεις θυμού, κρίσεις πανικού κ.ο.κ. Αν θέλεις να επικοινωνήσουμε πιο προσωπικά, θα χαρώ πολύ. Μπορείς να μου στείλεις προσωπικό μήνυμα. 

Δήμητρα 

Ρωτάω κι εγώ, γιατί θέλετε να αλλάξετε τα παιδιά σας;

Εικόνα kate d

Θα σας ρωτήσω, ως μητέρα  (με γιό στο σύνδρομο Άσπεργκερ) γιατί θέλετε τόοοοσο πολύ να αλλάξετε το ωραιότερο δώρο που σας προσφέρθηκε απο τον Θεό....το παιδί σας. Πιθανόν να μην γνωρίζετε τον υπέροχο κόσμο του ασπεργκερ και να μην έχετε και την υπομονή να περιμένετε, να αποδεχτείτε .. και να αγαπήσετε αυτό που είναι το κάθε παιδί. Τον γιό μου δεν τον πήγα πουθενά να τον θεραπεύσουν... απλά γιατί δεν ήταν χαλασμένος. Βρέθηκε σε λάθος περιβάλλον αλλά με την βοήθεια του Θεού και της οικογένειας βρήκε τον δρόμο του και τον κόσμο του. Δύσκολος δρόμος, ανηφορικός αλλά ποτέ δεν εγκαταλήψαμε την προσπάθειά του να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, με μια εργασία που δεν υπήρχε και δεν υπάρχει στην Ελλάδα. 

Ολοι οι "ειδικοί'' το θεωρούσαν Αδύνατο. Εμείς θεωρούσαμε ότι δεν ξέρανε... ξέρανε πολύ καλά να αποσπούν χρήματα και να πουλάνε ελπίδες σε απελπισμένους γονείς. Οι Άσπεργκερ δεν χρειάζονται θεραπευτές, γονείς χρειάζονται να τους πιστεύουν, να τους αγαπάνε, να τους θαυμάζουν και να γίνονται οι άγγελοι που θα τους προστατεύουν μέχρι να ανοίξουν τα δικά τους φτερά...

Ο υπέροχος κόσμος του Άσπεργκερ

Εικόνα ralou ralia

Πολλά Μπράβο για το σχολειό σας. Παρακολουθώντας τη συζήτηση ακριβώς τις ίδιες απορείες και θέσεις είχα. Εχω και εγώ γιό με Άσπεργκερ ο οποίος διαγνώστηκε εφέτος (Γ Λυκείου), και έχω υποψίες μελετώντας, ότι το διαθέτω και εγώ 52 ετων σήμερα. Εχω να πω λοιπον ότι παρόλες τις δυσκολείες που πέρασα τα εφηβικά μου και τα μετέπειτα χρόνια μου, τολμώ να πω σήμερα ότι αυτο το συνδρομο σε κάνει ξεχωριστο!!!!!! Είναι ΔΥΝΑΜΗ. 

Όσο αναφορά τον γιό μου είχαμε προβλήματα και στην παιδική ηλικία και στην εφηβεία, αλλά μου ήταν γνώριμη η συμπεριφορά του και με υπομονή τα ξεπερναγαμε. Πάντα σκεφτόταν πολυ πιο ώριμα σε σχεση με τα τους συμμαθητες του. Σταματώ εδώ θα μπορουσα να πω πολλά ακόμα...

Λογικό είναι να αναρωτιέσαι γιατί να παίρνει φάρμακα

Εικόνα vasver54

Αγαπητη Δημητρα, λογικο ειναι στην ηλικια των 5,5 χρονων να αναρωτιεσαι γιατι πρεπει να παιρνει φαρμακα - φυσικα σε αυτη τη μικρη ηλικια δεν υπαρχει κανενας λογος. Στα 19 ομως,ε αν αισθανεσαι οτι απειλειται η ζωη σου, οχι απλα η σωματικη σου ακεραιοτητα, αλλα η ιδια η ζωη σου, εστω και κατα λαθος, χωρις προθεση, τοτε θα τους δωσεις φαρμακο.

Δεν θα δωσεις το φαρμακο για το σπασμενο πατωμα, τη σπασμενη πορτα, και ενα σωρο αλλες ζημιες, θα πεις "να ειμαι καλα να τις πληρωνω"... εαν εχεις βεβαια... Ο κινδυνος του θανατου απο το ξυλο ομως, ξαναλεω, εστω και σαν ατυχημα, χωρις προθεση.....γιατι εκ των υστερων θα ειναι πολυ αργα, αυτο δεν διορθωνεται.

Πραγματικά δεν σας κατανοώ

Εικόνα ΒΑΡΒΑΡΑ

Πραγματικά δεν σας κατανοώ κ. Kate d. Σε ποιον υπέροχο κόσμο του Asperger αναφερέσθε, όταν το παιδί βασανίζεται καθημερινά, εκφράζει παρανοϊκες σκέψεις, έχει διαρκώς εμμονές και φτάνει σε σημείο να επιτίθεται στους γονείς του;

Χωρίς παρέμβαση ειδικού, πώς θα σταματήσουν τα παραπάνω;

Δεν γνωρίζω εαν ζήσατε παρόμοιες καταστάσεις με το γιο σας, αλλα πραγματικά εκπλήσσομαι που το παιδι σας βγήκε το δρόμο του και τον κόσμο του, οπως λέτε, χωρίς τη βοήθεια ειδικού!

"Ο υπέροχος κόσμος του Asperger"

Εικόνα vasver54

Συμφωνω απολυτα με τη Βαρβαρα,και διαφωνω πληρως με την κ.Kate d. Ποιο θειο δωρο? Το asperger ειναι βαρεια αναπηρια!!!  ακομα και τωρα,στους δυσκολους καιρους του μνημονιου,οπου γινονται παντου περικοπες, βλεπει κανεις οτι η αναπηρια στο asperger, 67% εως 80%, χορηγειται ΕΦ ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ!!  Αυτο θα πρεπει να λεει κατι σε οσους ωραιοποιουν την κατασταση,και θελουν να βλεπουν το asperger σαν ''δωρο θεου'',''γιατι να πρεπει να προσπαθησουμε να αλλαξουμε τα παιδια μας'',κλπ,κλπ.

Η κ.Βαρβαρα σε μια φραση,

''το παιδί βασανίζεται καθημερινά, εκφράζει παρανοϊκες σκέψεις, έχει διαρκώς εμμονές και φτάνει σε σημείο να επιτίθεται στους γονείς του;''

συνοπτικα περιγραφει την κατασταση,αυτο που λεω κι εγω δηλαδη συνεχεια μεσα απο τις αναρτησεις μου,αυτο που δεν καταλαβαινει και η γυναικα μου.και νομιζει οτι με την καλη συμπεριφορα θα συνελθει το παιδι,οποτε και βρισκομαστε σε αδιεξοδο, εγω θελω να δινουμε φαρμακο,αυτη οχι,και παει λεγοντας,ζωντας τον τρμο καθημερινα μεσα στο σπιτι.

Το οτι οι κρισεις επιθετικοτητας ειναι αρρωστεια και οχι συμπεριφορα απλως, αποδεικνυεται και απο το γεγονος οτι ειναι αναιτειες, κρατανε σχετικα λιγο,και μετα ξεχνιωνται ολα,σαν να μην εγινε τιποτα.Ο φυσιολογικος ανθρωπος θυμαται οτι εβριισε,θυμαται οτι κτυπησε, θυμαται οτι εσπασε την πορτα,το θυροτηλεφωνο, τωρα αν ολα αυτα ειναι δωρα θεου, και εμεις προσπαθουμε κακως να αλλαξουμε τα παιδια μας, την αρρωστια δηλαδη οπως λεει και η κ.Kate d, εγω θα διαφωνησω καθετα. Προς το παρόν πληρώνων ατελείωτες ζημιές μέσα στο σπίτι.

Να μη ξεχνάμε, ότι το παιδί βασανίζεται και το ίδιο πάρα πολύ χωρίς βοήθεια, υποφέρει. Η γνωμη μου, οποιος μπορει, να δινει φαρμακο, αντιψυχωσικο.

Για το "θείο δώρο"

Εικόνα vasver54

Να συμπληρωσω και κατι ακομα, για το ''θειο δωρο'' που μας ετυχε και λεγεται Asperger, το ποσοστο καταθλιψης στο γενικο πληθυσμο ειναι χαμηλο, περιπου 3%, στο Asperger ομως ειναι πολυ υψηλοτερο, περιπου 25%,και μπορει ευκολα κανεις να καταλαβει που οδηγει η καταθλιψη εναν νεο ανθρωπο. Ενα ακομα ''δωρο θεου'', για οποιον πιστευει στα δωρα.

Συμπληρώσατε δεόντως

Εικόνα ΒΑΡΒΑΡΑ

Συμπληρώσατε δεόντως κ. Vasver! Καλό απόγευμα σε όλους!

Βέβαιη εξέλιξη η επιθετικότητα;

Εικόνα Ντινα

Επειδή εδώ και μόλις ένα χρόνο έχω μπει στη διαδικασία που έχει να κάνει με τις ΔΑΔ, θα μπορούσατε να μου πείτε αν το θέμα της επιθετικότητας θεωρείται δεδομένο ως εξέλιξη; Η κόρη μου είναι μόλις 4 ετών, έχει διαγνωστεί με ΔΑΔ εδώ κι ένα χρόνο αλλά προς το παρόν δε δείχνει να έχει τέτοιου είδους ξεσπάσματα . Ίσα ίσα που κάποιες εμμονές που είχε, οι οποίες ήταν είτε λόγω ΔΑΔ είτε απλώς λόγω ηλικίας, ξεπεράστηκαν (π.χ. στη μουσική που πηγαίνει στην αρχή φοβόταν το βιολί και το πιάνο ενώ τώρα ασχολείται συνέχεια με αυτά).

Έχει βελτιωθεί πολύ μέσα σε αυτό το χρόνο που κάνει θεραπείες αλλά δεν ξέρω πώς μπορεί να εξελιχθεί. 

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Τα δύσκολα έπονται

Εικόνα vasver54

Η επιθετικοτητα,οπως εχω γραψει παρα πολλες φορες, δεν αναμενεται στη μικρη ηλικια, ειδικα στην ηλικια των 4 χρονων. Τα δυσκολα επονται.

Επειδη στο NOESI.gr αναφερονται γονεις που μολις πρωτοδιεγνωσαν το προβλημα, αρα σε μικρη ηλικια, γι' αυτο και η επιθετικοτητα δεν ειναι το κυριο χαρακτηριστκο. Αργοτερα ομως... μεγαλη ταλαιπωρια...

Vasver54 σας ευχαριστώ πολύ

Εικόνα Ντινα

Vasver54 κάθε φορά που διαβάζω απαντήσεις σας προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα. Προφανώς επειδή απέχουμε πολύ ηλικιακά, όλα όσα περιγράφετε φαντάζουν εντελώς παράτερα με τη δική μας περίπτωση. Οπότε το βάζω ΚΑΙ αυτό στο μυαλό μου ως αναμενόμενη αντίδραση με την ελπίδα να είναι όσο πιο ήπιο γίνεται..

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα όσα (θα συνεχίσω να) μαθαίνω από εσάς. 

Δεν είναι απαραίτητο να εκδηλώσει επιθετικότητα

Εικόνα Λυδία Τσιουτσιούλη

Δεν είναι απαραίτητο να εκδηλώσει επιθετικότητα, λέω εγώ που μεγάλωσα ένα γιο με ασπεργκερ κ είναι τώρα 24 ετών. Ούτε στην παιδική ούτε στην εφηβική ηλικία αλλά ούτε και τώρα έχει εκδηλώσει δείγματα επιθετικότητας.

Το αντίθετο μάλιστα, ήταν κ είναι ένα ήρεμο και ήσυχο αγορι και σαν παιδί και σαν ενήλικος τώρα. Ισα - ίσα, θα έχει παραπανήσια υπομονή θα έλεγα σε καταστάσεις που εγώ ίσως αντιμετώπιζα με νεύρο.

Και σύμφωνα με την ψυχολόγο που μας παρακολουθεί και η οποία έχει κάνει μεταπτυχιακό στο Λονδίνο για τον αυτισμό γενικά είναι και ανάλογα την προσωπικότητα του παιδιού εκτός από τους άλλους παράγοντες που μπορεί να το επηρεάσουν το παιδί... Γι' αυτό όσο πιο καλά δομημένο και ήρεμο χωρίς εντάσεις και προβλήματα είναι το περιβάλλον του... τόσο πιο καλά για το παιδί

(που αυτά τα χαρακτηριστικά ούτως ή άλλως είναι χρήσιμα και ωφέλιμα και σε ένα άλλο παιδί... πόσο μάλλον για τα παιδιά με Ασπεργκερ: αγάπη και σφάλεια χρειάζονται...)

Το θέμα του περιβάλλοντος, ίσως δεν αρκεί μόνο αυτό

Εικόνα Ντινα

Δεν ξέρω... Το θέμα του περιβάλλοντος το θεωρώ δεδομένο αλλά νομίζω ότι δεν αρκεί μόνο αυτό... Επίσης θεωρώ δεδομένο το να παίρνει το παιδί όσα περισσότερα ερεθίσματα γίνεται, κάτι που παρατηρήσαμε ότι κάνει τρομερή δουλειά πέρυσι το καλοκαίρι. Αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πώς αλλιώς να τη βοηθήσω. Του χρόνου θα πάει νηπιαγωγείο και η διαφορά στην επικοινωνία είναι περισσότερο από εμφανής... Πώς θα την αντιμετωπίσουν τα άλλα παιδιά; Θα έχει ως τότε λειτουργικό λόγο (τώρα μιλάει κυρίως ηχολαλικά και δε συνηθίζει να απαντάει σε ερωτήσεις) ώστε να μπορεί να συναναστραφεί με άλλα παιδιά;

Τίποτα δεν είναι πανάκεια

Εικόνα Δήμητρα Παπά

Ο Αυτισμός είναι Αναπτυξιακή Διαταραχή. Έχει επικρατήσει ο όρος Αυτιστικό Φάσμα διότι είναι μεγάλο το εύρος της Διαταραχής. Φυσικά και δεν είναι πανάκεια ότι ένα αυτιστικό παιδί θα εμφανίσει επιθετικότητα κλπ. Η εμπειρία μου από τη συναναστροφή με πολλούς γονείς με παιδιά στο φάσμα του αυτισμού ως μανούλα κι εγώ δυο παιδιών που εμπεριέχονται σε αυτό, μου έδειξε ότι κανένα παιδί δεν είναι το ίδιο! Όπως όλοι μας άλλωστε! Επίσης για όσους γονείς δίνουν φαρμακευτική αγωγή στα παιδιά τους, έχω να πω ότι σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να βοηθάει σε άλλες όχι και σε κάποιες μπορεί και να βλάψει. Τίποτα δεν είναι απόλυτο, τίποτα δεν είναι πανάκεια το ξανατονίζω.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας

Και βεβαια δεν ειναι απαραίτητο να εκδηλωθεί επιθετικότητα

Εικόνα vasver54

Και βεβαια δεν ειναι απαραιτητο να εκδηλωθει η επιθετικοτητα οπωσδηποτε, το συνηθες λεμε ποιο ειναι.

Οπως και το οτι ο γιος μου, παρ' ο,τι δεν πηγε καθολου Γυμνασιο και Λυκειο, ηταν "κατ ιδιαν διδαχθεις", και τα 6 χρονια, οπως προβλεπεται απ το νομο, παρ' ολα αυτα εδωσε πανελληνιες εξετασεις κανονικα  μαζι με τα αλλα παιδια, κοινα θεματα κλπ, και περασε στο πανεπιστημιο, και μαλιστα περναει ολα τα μαθηματα, κι αυτο δεν ειναι συνηθισμενο, δεν αφορα ολους, ομως σε εμας ετσι συνεβη.

Εδω συζηταμε τις διαφορες πιθανοτητες — στατιστικα, και λέω πάλι, η επιθετικότητα είναι πολύ συνηθισμένη.

Δεν κουραστήκατε ακόμα να τρομοκρατείτε γονείς

Εικόνα kate d

Κύριε vasver54, δεν κουραστήκατε ακόμα να τρομοκρατείτε κι άλλους γονείς με ό,τι χειρότερο να περιμένουν απο το παιδί τους;

Φυσικά και δεν υπάρχει επιθετικότητα στο Asperger, ούτε στον γιό μου υπήρχε (26 ετών σήμερα) ούτε και υπάρχει εως σήμερα, το αντίθετο μάλιστα, είναι ενα ώριμο, ευγενικό, συναισθηματικό και πολύ πιστό παιδί.  Με λίγα λόγια ευλογημένο....

Στην δική σας περίπτωση, μπορεί να συνυπάρχει και κάτι άλλο, αλλά όχι μόνο το σύνδρομο Asperger. Επίσης, ως γιατρός, φυσικά και υποστηρίζετε τις φαρμακοβιομηχανίες, ξεχνάτε όμως ότι το Asperger δεν είναι ασθένεια!

Μάλλον στη δική σας ζωή η επιθετικότητα είναι πολύ συνηθισμένη, γι αυτό έχετε κι αυτή την άποψη. Σας εύχομαι να  συναντήσετε τη γαλήνη... και να μας πειτε και κατι θετικό.

Η δική μου εμπειρία με τους δύο γιους μου (ΔΑΔ και Άσπεργκερ)

Εικόνα An Pap

Καλησπέρα σας, πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση και θα ήθελα να προσθέσω κι εγώ την εμπειρία μου αλλά και τις απορίες μου .

Έχω δύο γιους, ο ένας 19 αυτιστικός μέσης λειτουργικότητας και ο άλλος 15 με διάγνωση Ασπεργκερ από τα 9 του χρόνια. Λόγω του μεγάλου μου γιου θεωρώ ότι έχω πολύ μεγάλη πείρα πλέον σε ό,τι αφορά τον αυτισμό και το φάσμα γενικότερα.

Το πρόβλημά μου είναι με τον μικρότερο ο οποίος είναι ένα παιδί πολύ λειτουργικό που μοιάζει πάρα πολύ ώριμο όταν συζητάς μαζί του αλλά βέβαια σε κάποιον που θα ασχοληθεί και θα συζητήσει αρκετές φορές μαζί του αυτή η "διαφορά" που έχει από τους νευροτυπικούς, γίνεται εμφανής.

Το παιδί δεν γνωρίζει ότι έχει Άσπεργκερ και αυτό με τη συγκατάθεση καί του παιδοψυχίατρου κάποτε που έκανε τη διάγνωση γιατί θα του στοίχιζε πολύ τόσο σε μικρότερη ηλικία  αλλά υποθέτω περισσότερο τώρα που είναι στην εφηβεία γιατί λόγω του μεγάλου αδερφού έχει ζήσει "τί εστί αυτισμός" και πιστεύουμε ότι αν το μάθει θα καταρακωθεί και αυτό ίσως να  έχει άγνωστες συνέπειες.

Οταν ήταν μικρότερος τα πράγματα ήταν εύκολα, είχε απλά ενα μαθησιακό που εκδηλωνόταν ως δυσλεξία και ως εκεί. Το τελευταίο όμως ενάμισο χρόνο έχει γίνει ιδιαίτερα νευρικός, επιθετικός, έχει συμπεριφορά σαν αυτές που διάβασα παραπάνω (φουντώνει απότομα, καταστρέφει κ.τ.λ.).

Προσπαθούμε να τον πείσουμε να πάει να δει ψυχίατρο για να "τον συμβουλεύσει λόγω εφηβείας πώς να κοντρολάρει τα νεύρα του" (αυτή τη δικαιολογία του λέμε για να τον πάμε) αλλά δεν δέχεται με τίποτα. Προσπαθούμε να βρούμε τρόπο να τον πείσουμε να πάει σε παιδοψυχίατρο, αν έχετε κάτι να μου προτείνετε, θα χαρώ πολύ να σας ακούσω. 

 * Σχετικά με αυτά που διάβασα παραπάνω, όση υπομονή και να έχει ένας γονιός πιστεύω και εγώ πως κάποια στιγμή τα φάρμακα είναι απαραίτητα. Το Risperdal 2 (μισό χάπι) το δίνω στο μεγάλο μου γιο όταν κάποιες φορές έχει πολλή υπερένταση, περίπου 2-3 φορές το μήνα και η μόνη παρενέργεια που παρατήρησα είναι ότι κάποιες φορές έχει υπνηλία, κυρίως όταν δεν έχει φάει κάτι πριν.

O ορισμός της υποκειμενικότητας...

Εικόνα An Pap

Το παιδί σας, είναι ένα από τα χιλιάδες παιδιά. Άρα δεν είναι μέτρο σύγκρισης ούτε και στατιστικό δεδομένο για να το λάβουμε υπόψιν. Σαφώς και το Άσπεργκερ δεν είναι ασθένεια, είναι διαταραχή την οποία την βιώνει ο καθένας από εμάς διαφορετικά γιατί απλούστατα το κάθε παιδί είναι διαφορετικό.

Όταν βλέπουμε όμως ότι πολλοί γονείς έχουνε παρόμοιες εμπειρίες τότε καταλαβαίνουμε (ή συμπεραίνουμε) ότι η επιθετικότητα δεν είναι κάτι που το βγάλαμε από το μυαλό μας για να τρομοκρατήσουμε αλλά μάλλον κάποια κοινή - σε ένα βαθμό - συμπεριφορά των ατόμων με Άσπεργκερ, που τυχαίνει να είναι παιδιά μας.

Μπορεί να μην έχει συμβεί σε σας αλλά προσπαθήστε να φανταστείτε πώς θα νιώθατε αν το παιδί σας είχε εκτοξεύσει από απόσταση ένα μαχαίρι και αυτό είχε καρφωθεί 8-10 εκατοστά από το πρόσωπό σας. Τότε ίσως να περνούσε και από το δικό σας μυαλό η χρήση κάποιου φαρμάκου...

Η νοημοσύνη σας υπολείπεται σημαντικά

Εικόνα vasver54

Παντοτε σε μια συζητηση οπου συμμετεχουν πολλοι, θα υπαρχει και ενας κακος συζητητης, μεροληπτικος, προκατειλημμενος, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ!!!

Οταν λετε πως υποστηριζω τις φαρμακοβιομηχανιες, γι' αυτο υποστηριζω και τη φαρμακευτικη αγωγη για το γιο μου,θα πω επιεικως οτι η νοημοσύνη σας υπολείπεται σημαντικά.

Δεν τρομοκρατω τους γονεις,απλα τους ενημερωνω για το τι προκειται - πιθανως - να συναντησουν στο μελλον. Φυσικα και υπαρχει επιθετικοτητα στο Asperger. Mην ερμηνευετε την επιθετικοτητα του Asperger με δικη μου επιθετικοτητα στη δικη μου ζωη, και δεν χρειαζομαι απο εσας συμβουλες και ευχες για ''να βρω τη γαληνη''.

Διαπιστωσα και σε προηγουμενο σχολιο σας οτι αναφερεσθε πολυ στη θρησκεια, την εκκλησια, οτι οποιος εχει Αsperger ειναι ''ευλογημενος'', κ.λπ., κ.λπ. Δεν ειναι ευλογημενος, ασθενης ειναι, με αναπηρια δια βιου 67-80%, δηλαδη μη θεραπευσιμος, αυτο σημαινει το δια βιου. Τωρα, για οποιον πιστευει σε θαυματα, προσωπικο του θεμα. Εγω δεν πιστευω οτι η αναπηρια ειναι ευλογημενη, ουτε δωρο θεου ειναι, κ.λπ., κ.λπ.

Το νόημα της ιστοσελίδας είναι η ανταλλαγή πληροφοριών

Εικόνα vasver54

An Pap, πολυ - πολυ σωστα!! Tο νοημα της ιστοσελιδας ειναι ακριβως αυτο, η ανταλλαγη πληροφοριων και αποψεων, και οχι η επιβολη μιας προσωπικης αποψης, ετσι κι αλλιως. Και οχι απαραδεκτα σχολια απο την Kate D, ειρωνειες και αλλα παρομοια απαραδεκτα.

Είναι τερορισμός το να εκφράζεις το τι πραγματικά συμβαίνει;

Εικόνα ΒΑΡΒΑΡΑ

Είναι τερορισμός το να εκφράζεις το τι πραγματικά συμβαίνει στο παιδί σου και κατ΄επέκταση στην οικογένειά σου; Εάν θεωρούν κάποιοι τρομοκρατία την ανταλλαγή προσωπικών βιωμάτων για ένα τόσο τρυφερό κομμάτι της ζωής μας, δικό τους πρόβλημα. Ανεπίτρεπτο όμως να επιτίθενται φραστικά και να προσβάλλουν!!!

Σεβαστές όλες οι εμπειρίες, ανησυχίες, αγωνίες.

Μπορώ να συνδράμω;

Το NOESI.gr είναι ένας οικονομικά βιώσιμος οργανισμός, που αξιοποιεί την κοινωνική συνεισφορά για να αναπτύξει ακόμη περισσότερο το μη κερδοσκοπικό έργο του, παρέχοντας κοινωνικές υπηρεσίες δωρεάν σε άτομα και οικογένειες από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες όπως, επίσης, σε Ειδικώς Αναγνωρισμένα Φιλανθρωπικά Σωματεία και Συλλόγους Γονέων ή ΑμεΑ, βάσει καταστατικού. Βλέπετε θετικά τη συμβολή του NOESI.gr; Μπορείτε να στηρίξετε την προσπάθεια. Δείτε πώς, παρακάτω.

ANANOESI ®

Καταθέσετε χρήματα. Δεχόμαστε χρηματικές δωρεές μέσω Alpha Bank. Επικοινωνήσετε από τη σελίδα noesi.gr/contact για πληροφορίες, αποδοχή της δωρεάς και έκδοση απόδειξης.

Στείλετε χρήματα μέσω κάρτας. Αν χρησιμοποιείτε πιστωτική ή χρεωστική κάρτα, internet banking ή PayPal, χρησιμοποιήστε τον σύνδεσμο "Donate" για τη δωρεά σας.

Στηρίξτε το NOESI.gr μέσω PayPal.

Δωρίστε χρόνο ομιλίας. Eπισκεφτείτε ένα κατάστημα με είδη κινητής τηλεφωνίας και βάλτε χρόνο ανανέωσης ομιλίας π.χ. 10€, 20€ στα νούμερα:

Στείλετε γραμματόσημα. Αγοράσετε γραμματόσημα π.χ. 3€, 5€, 10€ από ΕΛΤΑ, βάλτε τα μέσα σε φάκελλο και ταχυδρομήστε τον στη διεύθυνση: NOESI.gr, Μιστράλ 4, Τ.Κ. 154 51, Ν. Ψυχικό Αττικής.

Μάθετε περισσότερα! Στη σελίδα www.noesi.gr/ananoesi θα βρείτε μία αναλυτική παρουσίαση των σκοπών που υποστηρίζονται δωρεάν από το NOESI.gr.

Γιατί συντονίζουμε δίκτυα;

Στόχο του NOESI.gr αποτελεί η δικτύωση επαγγελματιών, φορέων και οικογενειών, ώστε να διευκολύνονται η ενημέρωση, η υποστήριξη και η συμβουλευτική με απώτερο σκοπό τη δια βίου εκπαίδευση, την επαγγελματική κατάρτιση και εν γένει την κοινωνική ένταξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Οι Ομάδες είναι γειτονιές σ' όλη την Ελλάδα. Ενημερώστε, ρωτήστε, αναζητήστε, προσκαλέστε.

Βρείτε μια "γειτονιά" εδώ.
 

Νέος Οδηγός "Προνόησε"!

Κυκλοφορεί δωρεάν ο νέος Οδηγός υπηρεσιών "Εκπαίδευση - Υγεία - Πρόνοια" σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο Οδηγός με τον διακριτικό τίτλο "Προνόησε" διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική ή έντυπη έκδοση. Απευθύνεται σε γονείς, επαγγελματίες, φοιτητές, εθελοντές, στελέχη εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Δοκιμάστε την αναλυτική πανελλαδική έκδοση ή την έκδοση ...τσέπης της περιοχής σας!

Μπορώ να συνδράμω τον Οδηγό;
 
Λαμβάνετε το ...Nousletter; Εγγραφείτε στο ενημερωτικό δελτίο καταχωρώντας το E-mail σας στο παρακάτω πεδίο.
Δείτε παλιά ...Nousletter!