Όλοι οι καλοί ...χωράνε! Το ...εννοούμε :)
Νόηση: ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο!
Πόσο κατανοώ το γολγοθά και τις ανησυχίες των γονέων με παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα... Αυτισμός, Asperger, σύνδρομο Down και πόσες άλλες "διαγνώσεις" κάτω από τις οποίες βρέθηκαν ονόματα παιδιών και περιγραφές συμπτωμάτων... συστάσεις ειδικών και αποφάσεις φορέων... Χαρτιά, χαρτιά, γραφειοκρατία, γνωματεύσεις που καθυστερούν, ημερομηνίες που πρέπει να τηρηθούν...
Είμαι μια απλή καθηγήτρια σε Ιδιωτικό σχολείο. Αγαπώ το αντικείμενό μου. Όπως πολλοί. Είμαι πολύ καλή στη δουλειά μου. Όπως πολλοί. Όμως έγινα καθηγήτρια από συνειδητή αγάπη για τα παιδιά και διάθεση να προσφέρω όχι μόνο ως επιστήμων αλλά ως εκπαιδευτικός. Δυστυχώς... ΟΧΙ όπως πολλοί. Κι αυτό είναι λυπηρό να το διαπιστώνω.
Διαβάζω σε διάφορες σελίδες της Νόησης τις θλιβερές και γεμάτες απόγνωση φωνές γονέων, που ήρθαν αντιμέτωποι με απαράδεκτες συμπεριφορές καθηγητών προς τα παιδιά τους. Με το χλευασμό άλλων γονέων ("των τάχα χαρισματικών παιδιών") απέναντι σε παιδιά με προβλήματα. Με την αδιαφορία του σχολείου ή την αδυναμία του να εντάξει όσο καλύτερα γίνεται ένα παιδάκι με ιδιαιτερότητες μέσα στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο των συνομηλίκων του. Και το χειρότερο, με την αδιαφορία του εκάστοτε εκπαιδευτικού "λειτουργού" που σκέφτεται... "έλα μωρέ, εγώ θ'ασχοληθώ τώρα με τα θέματα του τάδε; Ας το στείλουν σε άλλο σχολείο."
Ε λοιπόν, εξοργίζομαι... Όταν έχεις να προσέχεις, να διδάσκεις και να αγαπάς ένα σωρό παιδιά, πρέπει να μπορείς να αγαπάς "ένα τσουβάλι αγάπης παραπάνω" κάθε παιδί που βλέπεις ότι κάνει τον αγώνα του να σταθεί στα αδύναμα ποδαράκια του... Κι αυτό και η οικογένειά του. Τότε, γίνεσαι εσύ το δεκανίκι του, ακόμη κι αν δεν στο έχουν ζητήσει, ακόμα κι αν δεν στο έχουν ορίσει. Τότε γίνεσαι ΕΣΥ αγαπητέ καθηγητή, η παράλληλη στήριξή του. Γιατί η παράλληλη στήριξη δεν είναι μόνο μία θεσμοθετημένη επαγγελματικά αρμοδιότητα από το Υπουργείο, είναι μία καθημερινή προσπάθεια, ή καλύτερα θα έπρεπε να είναι μία καθημερινή προσπάθεια ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ εκπαιδευτικού που στο δρόμο του βρέθηκε ένα παιδί που χρειάζεται στήριξη. Γιατί η παράλληλη στήριξη θα πρέπει να είναι "ένα από καρδιάς λειτούργημα" του κάθε συναδέλφου που μέσα στην καθ'όλα φυσιολογική τάξη του έχει και ένα παιδί διαφορετικό.
Θυμάμαι ένα προς ένα τα παιδιά με Asperger ή με άλλης μορφής αυτισμό που πέρασαν από τις τάξεις μου... Την προσπάθειά μου να τα χειριστώ την ώρα του μαθήματος ώστε να φαίνονται ισότιμα με τα άλλα παιδιά. Την επιβράβευση για ό,τι καλό έλεγαν. Τη χαζομάρα που μπορεί να πέταγαν να την κάνω να μη ΜΗ φανεί ως χαζομάρα. Τον εύσχημο τρόπο να δείξω στα άλλα παιδιά ότι πρέπει να σέβονται. Την αγάπη με την οποία έδινα πίσω ένα διαγώνισμα με κακό βαθμό. Το χαμόγελο και τα σχεδιάκια πάνω στην κόλλα όταν ο βαθμός ήταν καλός.
Κι έξω από την τάξη... Να συζητήσω, να γίνω η φίλη, να αντιμετωπίσω διάφορες εμμονές τους με άλλα πρόσωπα στο σχολείο, να καθοδηγήσω τους άλλους μαθητές πώς να φερθούν όταν η σχέση γινόταν προβληματική, να χειριστώ ακόμα και μυθομανίες. Να μιλώ με ψυχολόγους, να συμβουλεύομαι παλαιότερους δασκάλους που είχαν το παιδί σε μικρότερη ηλικία... Να συμβουλεύω ακόμα και τους συναδέλφους μου "κάνε έτσι, πες του αυτό, νομίζω ότι θα τον βοηθήσεις περισσότερο έτσι..."
Και στο προαύλιο... Να τα πλησιάζω και να τους πιάνω κουβέντα όταν τα έβλεπα μόνα τους, να πλησιάζω και να διακόπτω τον πάνω-κάτω βηματισμό τους δήθεν με μια αφορμή να κάνουν κάτι, να αναζητώ ποια να είναι εκείνα τα παιδιά που θα μπορούσαν να τους κάνουν λίγο παραπάνω παρέα...
Και με τους γονείς... Αρκετοί από αυτούς να μην έχουν πει ποτέ τίποτα για την κατάσταση των παιδιών. Να μην το κατονομάζουν. Από φόβο και δισταγμό να μη στιγματιστεί το παιδί. Καλύτερα να μην ξέρει κανείς. Ας είναι απλά το "κλειστό" παιδί, το "αμίλητο", το "πάντα μόνο του", αυτό που έχει μόνο έναν φίλο. Ή κανέναν... Όμως εσύ καταλαβαίνεις. Κοιτάς το γονιό στα μάτια και ξέρεις τι είναι αυτό που δεν θέλει ή δεν μπορεί να σου πει. Και του μιλάς όσο πιο ζεστά και ανθρώπινα γίνεται. Κι ύστερα, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι ό,τι καλύτερο για το παιδί του...
Κι όλα αυτά μέσα σ' ένα σύγχρονο, ζωντανό, μεγάλο και οργανωμένο σχολείο, με όλα τα καλά και τα στραβά του (πουθενά δεν είναι παράδεισος). Εκεί που μέσα στο σύνολο των λουλουδιών φυτρώνουν και μερικά που είναι πιο ευαίσθητα, πιο ασθενικά, και θέλουν πιο πολύ φροντίδα... Που αν αδιαφορήσεις γι' αυτά, ξέρεις ότι δεν θα πάνε καλά. Αν όμως τα φροντίσεις λίγο παραπάνω από τα άλλα, θα τα βοηθήσεις να ανθίσουν κι αυτά μέσα στον κήπο. Που ξέρεις ότι αν ΔΕΝ ΗΤΑΝ στο σχολείο αυτό και ήταν σε ένα ειδικό φερ'ειπείν σχολείο, η εξέλιξή τους δεν θα ήταν η ίδια. Καταλαβαίνεις ότι το κανονικό σχολείο τα "τραβάει" προς τα πάνω και μαθησιακά και επικοινωνιακά. Ξέρεις ότι με θυσίες οι γονείς τα φέρνουν εκεί και ζουν μέρα-νύχτα με την αγωνία και το άγχος "πώς πάνε; προοδεύουν κοινωνικά; πώς συναναστρέφονται με τα άλλα παιδιά; κοιτούν καλύτερα τώρα στα μάτια; Τα κοροϊδεύουν; Έχουν φίλους;". Οι ίδιες αγωνίες, εκεί, ασάλευτες, από τότε που ήταν νήπια, μέχρι τώρα εφηβάκια...
Κι όμως... Μετά από τόσα χρόνια στην έδρα, τα πιο μεγάλα μου έχουν ήδη αποφοιτήσει... Κάποια είναι και φοιτητές... Ήρωες !!! Κι ας μην με κοίταξαν πάλι στα μάτια όταν τους είπα συγχαρητήρια στην αποφοίτηση. Όπως δε με κοιτούσαν στα μάτια ούτε όταν στεκόμουν πάνω απ' το θρανίο τους όταν ήταν 12 χρονών...Πώς θα καταφέρουμε όμως ό,τι κοιτάζουν αυτά τα μάτια, να είναι όσο γίνεται πιο αισιόδοξο και χαρούμενο γι' αυτά τα παιδιά;
Γι' αυτό σας λέω, γονείς: Μείνετε κοντά στα παιδιά σας, όπως άλλωστε πάντα ήσασταν. Προσπαθήστε να τους προσφέρετε ό,τι μπορείτε και αντέχετε. Διεκδικήστε ένα χαρούμενο και ασφαλές περιβάλλον. Αναζητήστε τα νόμιμα και διεκδικήστε τα κι αυτά. Κάντε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να διευκολύνετε τη ζωή και την καθημερινότητα του παιδιού σας μέσα στο σχολικό περιβάλλον. Μην επαναπαύεστε στη διακριτική ευχέρεια του καθενός. Δυστυχώς η ανιδιοτελής προσφορά δεν είναι για όλους το ίδιο αυτονόητη. Και το κυριότερο: ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ. Εξηγήστε για το παιδί σας αυτά που πρέπει να ξέρουν όσοι το συναναστρέφονται καθημερινά. Έτσι το βοηθάτε περισσότερο. Ακόμα κι αν μιλήσετε σε ορισμένους, ή σε κάποιους πιο διακριτικά, είναι πολύ πιο πιθανό οι άλλοι να προσέξουν παραπάνω τη συμπεριφορά τους απέναντι στο παιδί σας και να μην αδιαφορήσουν. Να το προστατεύσουν αν χρειαστεί και να μη σφυρίζουν ανέμελα γύρω του ή -το χειρότερο- να μη συντελέσουν άθελά τους σε μια τραυματική του εμπειρία. Τα λέω αυτά γιατί έχοντας πάντοτε ένα βλέμμα παραπάνω σε όσα παιδιά το είχαν ανάγκη στο σχολείο, υπήρξαν φορές που είχα αποσοβήσει καταστάσεις.
Κι εσείς, συνάδελφοι καθηγητές: ασχοληθείτε όσο παραπάνω μπορείτε με ορισμένα παιδιά που το χρειάζονται. Να έχετε παραπάνω ανοιχτές τις κεραίες σας. Ευαισθητοποιηθείτε, συγκινηθείτε, αγαπήστε περισσότερο, συνεργαστείτε. Και για να μην είμαι άδικη, ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι αρκετοί το κάνετε. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΟΛΟΙ. Το μήνυμα λοιπόν πάει σ' εσάς που, όχι μόνο είστε του "δε βαριέσαι", αλλά μπορεί ακόμη και η αδιάφορη στάση σας να γίνει σκληρή ή κυνική.
Υπάρχουν κατά καιρούς στις τάξεις μας παιδιά που μας έχουν παραπάνω ανάγκη από κάποια άλλα.
Που δεν όρισε κανένας αρμόδιος φορέας την παράλληλη στήριξή τους από εμάς, αλλά αν εμείς ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ δεν τους την προσφέρουμε, τότε δεν επιτελούμε αυτό το λειτούργημα του εκπαιδευτικού στο οποίο ταχθήκαμε.
Γιατί κάθε στήριξη, πρέπει να είναι μόνο ... από καρδιάς.
Με σεβασμό και αγάπη σε κάθε ιδιαίτερο παιδί,
σε κάθε οικογένεια που αγωνίζεται
και σε κάθε εκπαιδευτικό που δικαιώνει τον τίτλο του.
Μία μάχιμη εκπαιδευτικός της σύγχρονης ζούγκλας της Εκπαίδευσης.
Μπορείτε να χρησιμοποιείτε το περιεχόμενο του ιστοτόπου και να παραθέσετε την πηγή ως εξής:
Νόηση στο διαδίκτυο (www.noesi.gr)
Η "Αμυμώνη" ιδρύθηκε το 1993, είναι ΝΠΙΔ, ειδικώς αναγνωρισμένο ως φιλανθρωπικό σωματείο. Απευθύνεται σε άτομα με πρόβλημα όρασης (τύφλωση ή πολύ χαμηλή όραση) και άλλες αναπηρίες, όπως νοητική υστέρηση, αυτισμό, σύνδρομα, νευρολογικές διαταραχές και κινητικά προβλήματα. Επιχορηγείται από το Υπουργείο Υγείας και τη Νομαρχία Αθηνών. Το 2006, ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη παράρτημα του Συλλόγου με στόχο την ανάπτυξη της παροχής υπηρεσιών στη Βόρεια Ελλάδα. Το 1995, η "Αμυμώνη" συνέβαλε καθοριστικά στην ίδρυση του Κέντρου "Επικοινωνία", του μοναδικού στην Ελλάδα μεικτού Κέντρου Διημέρευσης ατόμων με προβλήματα όρασης και πρόσθετες αναπηρίες, που ωστόσο σταμάτησε τη λειτουργία του το 2006. Το 1996, συνέβαλε καθοριστικά στο ξεκίνημα της "Πολίχνης", ενός προγράμματος εκπαίδευσης στην αυτόνομη διαβίωση.
Διαβάστε περισσότερα για την "Αμυμώνη" από τον Οδηγό "ΠΡΟΝΟΗΣΕ".
Πώς πήρε το όνομά της η "Αμυμώνη"; Κατά την Ελληνική Μυθολογία, η Αμυμώνη ήταν η κόρη του Δαναού και της Ευρώπης, που τράβηξε με την προτροπή του Ποσειδώνα την τρίαινά του από έναν βράχο, από όσου ξεπήδησε άφθονο νερό, μία πηγή που δε στέρευε ποτέ!
noesi.gr/book/syndrome
Το βιβλίο αυτό συγκεντρώνει την επιστημονική γνώση για τις διαταραχές, που σχετίζονται με την ανάπτυξη. Περιέχει βασικές πληροφορίες και κατευθύνσεις - για αναζήτηση περαιτέρω γνώσης - μη το χρησιμοποιείτε ως διαγνωστικό εργαλείο ή αντί ιατρικής γνωμάτευσης.
noesi.gr/book/welfare
Εδώ συγκεντρώνουμε όλη την ενημέρωση που αφορά τα επιδόματα, τις παροχές, τη δημόσια διοίκηση, τις διατάξεις που αφορούν τα άτομα με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Πολλά προέρχονται από την επικαιρότητα, καθώς πολλά αλλάζουν συνεχώς!
Συνδεθείτε στο λογαριασμό σας ή εγγραφείτε ως νέο μέλος, για πρόσθετετες δυνατότητες:
α) Να δημοσιεύετε και να σχολιάζετε.
β) Να έχετε οργανωμένα (εδώ) όλες τις νέες δημοσιεύσεις και τα σχόλια.
γ) Να βλέπετε τα προφίλ των μελών.
noesi.gr/book/intervention
Το βιβλίο περιγράφει προγράμματα παρέμβασης ή θεραπείας στους τομείς της ειδικής αγωγής, της ψυχικής υγείας, και γενικά της αναπηρίας. Στοχεύει σε μία απλή περιγραφή των σκοπών / μεθόδων που χρησιμοποιούνται από τα διάφορα μοντέλα παρέμβασης.
Πιστοποιημένο για την εγκυρότητα και την αξιοπιστία του, το NOESI.gr παρέχει - βάσει καταστατικού - δωρεάν υπηρεσίες σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Διαβάστε τον Κανονισμό Λειτουργίας.
Προϊόντα ΝΟΗΣΗ: Οδηγός ΠΡΟΝΟΗΣΕ | Δίκτυο SPECIALS | Ενημερωτικό Δελτίο NOUSLETTER | Περισσότερα...
.
Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer
Μην εγκαταλείπεις, διεκδίκησε (για τη Δέσποινα)
Αγαπητή Δέσποινα,
μου ακούγονται οικεία τα προβλήματά σου, κι εσύ ως φιλόλογος καταλαβαίνεις ότι είναι λογικό οι δυσκολίες της μικρής να εντείνονται ως προς το μαθησιακό κομμάτι όσο δυσκολεύουν τα αντικείμενα, αλλά και οι ιδιαιτερότητές της να χρειάζονται συνεχείς χειρισμούς τώρα που βρίσκεται στην εφηβεία.
Όμως περιγράφεις ότι το παιδί αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες (κλάματα, αποθάρρυνση, δε θέλει να πάει σχολείο...) Κι από ό,τι καταλαβαίνω, δεν έχουν βοηθήσει ούτε στηρίξει το παιδί σου ιδιαίτερα ως τώρα...
Πρέπει να διεκδικήσεις παραπάνω ό,τι μπορείς σε σχέση με το παιδί σου.
Καταρχάς, γιατί δεν εξετάζεται προφορικά, εφόσον το δικαιούται; Οι καθηγητές ΟΦΕΙΛΟΥΝ να την εξετάζουν προφορικά, δεν είναι απλώς στη διακριτική τους ευχέρεια, όταν το παιδί συγκατατίθεται να κάνει χρήση του δικαιώματος αυτού (υπάρχουν και περιπτώσεις όπου το παιδί ζητά κάποιες φορές να γράψει, όταν το επιθυμεί, αλλά μάλλον η κόρη σου δεν ανήκει σ' αυτές τις περιπτώσεις). Ο νόμος προβλέπει ότι το παιδί αφού πάρει τα θέματα, μπορεί να ασχοληθεί γραπτώς μπροστά στην κόλλα, και στη συνέχεια να εξεταστεί προφορικά από τον καθηγητή, είτε συμπληρώνοντας αυτά που έχει γράψει, είτε απαντώντας προφορικά αυτά που δεν έγραψε καθόλου. Και εννοείται ότι ο καθηγητής θα ξαναρωτήσει, θα επαναδιατυπώσει, θα διευκολύνει. Ο βαθμός που υπολογίζεται είναι ο προφορικός και όχι του γραπτού. Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για τον Ιούνιο αλλά και για τα ωριαία διαγωνίσματα του τριμήνου. Οι καθηγητές ΟΦΕΙΛΟΥΝ να βρουν χρόνο να εξετάσουν προφορικά το παιδί, είτε μέσα στην τάξη, την ώρα που γράφουν και τα άλλα παιδιά, είτε αργότερα στο γραφείο.
Γιατί δεν τα κάνουν αυτά στο σχολείο της μικρής; Τι δικαιολογία προφασίζονται;
Για να καταλάβεις το μέγεθος της διαφοράς, εγώ εξέταζα μαθητή προφορικά ενώ δεν είχε έρθει ακόμα το χαρτί του από το νοσοκομείο όπου ελέγχθηκε για δυσλεξία, η μητέρα όμως μας είχε πει προφορικά το πόρισμα (που της το είχαν πει εκεί). Τι έπρεπε να κάνω; Να πω "περίμενε παιδί μου άλλους 2 μήνες μέχρι να έρθει και το χαρτί;" Αφού το βλέπεις το παιδί, έχει θέμα. Δυσκολεύεται να γράψει. Και όντως ήρθε το χαρτί 2 μήνες μετά, που πιστοποιούσε την αναγκαιότητα της απαλλαγής από τη γραπτή εξέταση.
Κι εσύ μου λες τώρα ότι το παιδί έχει απαλλαγή και στο σχολείο δεν την τηρούν; Για ποιο λόγο; Και γιατί δεν ελέγχονται;
Δυστυχώς καταλαβαίνω αυτά που μου γράφεις... έλλειψη ενημέρωσης, ευαισθησίας και διάθεσης για βοήθεια... και δυστυχώς από συναδέλφους.
Άλλωστε, αυτή ήταν η αφορμή για την οποία μπήκα κι εγώ και άρχισα να γράφω στο NOESI. Πώς είναι δυνατόν να μην ξέρουν το Αsperger; Κι αν δεν ξέρουν, να μάθουν. Να ενημερωθούν... Και να φερθούν αναλόγως.
Όμως το παιδί χρειάζεται βοήθεια κι εσύ να μη σταματάς να τη ζητάς.
Πίεσε, μίλα ξανά στο διευθυντή, μίλα σε 1-2 καθηγητές που πιστεύεις ότι θα μπορούσαν να σκύψουν πάνω στο θέμα με πιο πολλή συμπάθεια, να ευαισθητοποιήσουν και τους άλλους. Διεκδίκησε σθεναρά τα νόμιμα, παρακάλεσε για τα υπόλοιπα. Μίλησε στον υπεύθυνο καθηγητή της τάξης της κόρης σου. Ψάξτε να βρείτε μαζί λύσεις για να ξεπεράσει το παιδί αυτό το σκόπελο. Δεν υπάρχουν φίλες που θα μπορούσαν να την στηρίξουν; Να την έχουν πιο ζεστά στην παρέα τους; Είναι μαρτύριο ένα παιδί να πηγαίνει σχεδόν κλαίγοντας σχολείο...
Δεν διευκρινίζεις αν το σχολείο που τη στέλνεις είναι δημόσιο ή ιδιωτικό. Το να σκεφτείς άραγε την αλλαγή σχολείου είναι έξω από τις σκέψεις σας; Ίσως ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο, πιο οικογενειακό, όπου πρώτα εσύ θα έχεις γνωρίσει και ελέγξει λίγο το κλίμα και τους καθηγητές... μήπως αυτό θα ήταν καλύτερο; Εσύ ξέρεις... άλλωστε εδώ μετράνε και οι επιθυμίες του ίδιου του παιδιού, αλλά και η οικονομική δυνατότητα της οικογένειας.
Είναι απαράδεκτο στις μέρες μας ένα παιδί να απωθείται από το ίδιο του το σχολείο... Να του λένε σταμάτα, ή πήγαινε σε ειδικό. Μέχρι τώρα δηλαδή, πώς έφτασε ως εδώ; Το περιβάλλον του κανονικού σχολείου, πολλά παιδιά με Asperger τα ¨τραβάει¨ προς τα πάνω, τα ωφελεί. Κυρίως στον επικοινωνιακό και κοινωνικό τομέα. Στο μαθησιακό, μπορεί να υπάρχουν δυσκολίες... Ε, και;
Ένα σωρό μαθητές έχουν δυσκολίες, και μάλιστα πολλοί είναι και χειρότεροι από παιδιά με Asperger. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Ότι μόλις βρεθεί μπροστά στους αγαπητούς κατά τα άλλα συναδέλφους κάποια δυσκολία λέμε "φύγε";
Όχι, αγαπητή Δέσποινα, μείνε στις επάλξεις και συνέχισε να προσπαθείς για το παιδί σου. Για το μεν μαθησιακό κομμάτι και τον τρόπο εξέτασης, ΑΠΑΙΤΗΣΕ αυτά που πρέπει. Για το συναισθηματικό και κοινωνικό κομμάτι, διεκδίκησε και μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια να δουν με μεγαλύτερη ευαισθησία το παιδί σου. Ψυχολόγο δεν έχει το σχολείο; Ζήτησέ του βοήθεια. Ζήτησε ακρόαση από το σύλλογο των καθηγητών. Πήγαινε στη δευτεροβάθμια. Φιλόλογος είσαι, ξέρεις πού πρέπει να πας. Κάνε ό,τι μπορείς παραπάνω.
Δεν ξέρω αν κατάφερα λίγο να βοηθήσω, δεν πρέπει να περνούν έτσι πάντως ολιγωρίες ή αδιαφορίες ως προς τον τρόπο με τον οποίο μπορείς να στηρίξεις ένα παιδί που το έχει ανάγκη, είτε μαθησιακά, είτε συναισθηματικά.
Οι καθηγητές του παιδιού πρέπει να είναι ενεργά παρόντες.
Εύχομαι ό,τι καλύτερο μέσα από την καρδιά μου,
ανώνυμη εκπαιδευτικός.
anonymiekpedeftikos
Μακάρι και αλλοι εκπαιδευτικοι να ήταν σαν εσένα...
Ειμαι μητέρα ενος παιδιού με Ασπεργκερ στην πρωτη λυκειου. Στο δημοτικό δεν είχε προβλήμτα μάθησης, ήταν άριστη, στο γυμνάσιο άρχισαν οι μαθησιακές δυσκολιές της, τα πήγε καλά με τη δική μου στήριξη μιας και είμαι φιλολογος (αδιόριστη) που τα τελευταία 5 χρόνια έχω διαβάσει ότι υπάρχει για τα παιδιά με ΔΑΔ. Στο γυμνασιο του παιδιού συνάντησα εκπαιδευτικούς που δεν είχαν καμία διάθεση να δουν τα προβλήματα της μικρής. Σχεδόν όλοι δεν είχαν ακούσει για το Ασπεργκερ. Φετος πάει σε γενικό λυκειο με απόφαση της παιδοψυχιάτρου που την παρακολουθεί και του ΚΕΔΥ. Δυστηχώς όλοι οι καθηγητές δεν γνώριζαν κάτι με το Ασπεργκερ. (Το σχολείο είναι μεγάλο με 40 καθηγητές). οι μαθησιακές δυσκοίες φάνηκαν αρκετα στο λύκειο ειδικά στα μαθηματικά και την φυσική.
Το πιο έυκολο για αυτούς ήταν να μου πουν να πάω το παιδί σε ειδικό σχολειο, ή να μη το στείλω καθόλου στο λύκειο αφού δεν είναι υποχρεωτικό. Κανέις δεν θέλει να βοηθήσει. Τα παιδί έχει απάλλαγή από τις γραπτες εξετάσεις όμως όλα τα τεστ μέχρι τώρα τα έγραψε χωρίς καμια παραπάνω βοήθεια από τους εκπαιδευτικούς. Εχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι καθηγητές δεν θέλουν στα σχολεία τους μαθητες με κάποια προβλήμτα. Δεν υπάρχει ευαισθησία από μέρος τους. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ήταν δικό τους παιδί? αν ήταν στη θέση όλων αυτών των γονιών που κάνουν αγώνα για ένα καλύτερο αύριο? Πόσο τυχερό θα ήταν το παιδί μου αν είχε εσένα καθηγήτρια? Με πόση αγάπη θα πήγαινε στο σχολειο? Τωρα ,φυσικά, δε θελει να πάει, την έχουν αποθαρρύνει, και πηγαίνει σχεδόν κλαίγοντας. Θα αναρωτηθεί κανέις γιατί τη στέλνω σχολειο. Αν ένα παιδί με Ασπεργκερ απόμονωθεί εντελώς από τους συνομηλικους του , ποια θα είναι η εξέλιξη....
Ευχαριστώ που μοιράστηκα τα προβλήματά μου μαζί σας
despina
Μπράβο στην ανώνυμη εκπαιδευτικό
Τι να πω;
Συγκινήθηκα πάρα πολύ από την ευαισθησία σου και από την προσπάθειά σου να προσφέρεις μέσα από την καρδιά σου στα παιδιά που έχουν ανάγκη τη στήριξή σου!
Κυρίως με άγγιξε το ότι όλα αυτά τα προσφέρεις χωρίς να σου έχει ζητηθεί!
Μπράβο σου!
Μακάρι όλα τα παιδάκια μας να συναντήσουν εκπαιδευτικούς σαν εσένα!
Συνέχισε με αγάπη αυτό που κάνεις και εύχομαι ο Θεός να στο ανταποδώσει!
Το έχω ζήσει τι σημαίνει να είσαι μάνα και να πηγαίνεις στη δασκάλα του
παιδιού σου, και να μην μπορείς να μιλήσεις από τα δάκρυα... Να πνίγεσαι από τη στενοχώρια και την αγωνία για το παιδί σου... Τότε απέναντί σου θες έναν εκπαιδευτικό που θα το θέλει από την καρδιά του να προσπαθήσει να βοηθήσει το παιδί σου, και να το εννοεί.
Έτσι είσαι κι εσύ, και μπράβο σου!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΣΕ ΤΙ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ...
Μακάρι αυτή η αγωνία να μειωνόταν, αν όλοι ήταν ευσυνείδητοι και ευαισθητοποιημένοι και με ανθρωπιά σαν εσένα...
Με εκτίμηση,
Κυριακή Φ.
Σας ευχαριστώ, μου δίνετε δύναμη να συνεχίσω
Σας ευχαριστώ όλους για τα τόσο θερμά λόγια με τα οποία πλαισιώνετε τα σχόλιά μου.
Μου δίνετε δύναμη να συνεχίσω.
Ώρες - ώρες αισθάνομαι στην καθημερινή μάχη της Εκπαίδευσης, ότι είναι σαν να γίνεται ένας πόλεμος, και σε αυτόν τον πόλεμο άλλοι είναι στην πρώτη γραμμή με την ξιφολόγχη και άλλοι πίσω, αραχτοί στα μετόπισθεν (θα μου πείτε, και σε πόσους άλλους τομείς έτσι δε γίνεται;)
Όμως, η παρέμβασή μου -το τονίζω και πάλι- έχει να κάνει με την αναγκαιότητα να βγούμε όλοι στην πρώτη γραμμή, πόσο μάλλον όταν η συνείδησή μας μάς καλεί να συμπαρασταθούμε σε ορισμένα παιδιά που μας έχουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΑΓΚΗ από κάποια άλλα. Που θέλουν ΕΜΠΡΑΚΤΑ τη στήριξή μας.
Ας μην αποσυρθούμε τότε στα... μετόπισθεν και ας νιώσουμε ότι ο αγώνας πάνω απ' όλα δίνεται από τα ίδια τα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Και σ' αυτόν τον αγώνα που είναι επ' αγαθώ, δεν πρόκειται εμείς οι εκπαιδευτικοί να χτυπηθούμε, αλλά μόνο να ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. Ας το πράξουμε...
Και πάλι σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση και τα καλά σας λόγια, αυτή είναι η πιο ουσιαστική ανταμοιβή στο έργο ενός εκπαιδευτικού.
Με σεβασμό,
ανώνυμη εκπαιδευτικός.
anonymiekpedeftikos
Ε Υ Γ Ε !!!
Αγαπητη μου, ευγε, μακαρι την ευαιασθησια σου και τον τροπο σκεψης σου να τα μοιραζες στους συναδελφους σου, που δυστυχως καποιοι ξεχασαν τον λογο που σπουδασαν, την αγαπη τους για τα παιδια, συνεχισε αυτο που κανεις και που ξερεις μπορει να σε δουν και οι αλλοι και να ακολουθησουν τον δικο σου δρομο ..μπορει..! με εκτιμηση Σουλα
Μπράβο!
Μπράβο!
Αλεξάνδρα
Προς ανώνυμη εκπαιδευτικό
Εχω παιδι με Ασπεργκερ,που μολις ξεκιναει την σχολικη ζωη του.
Μακαρι στα χρονια που ερχονται να συναντησει μπροστα του εκπαιδευτικους σαν εσενα,γιατι πραγματικα τετοιους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ χρειαζονται αυτα τα παιδια διπλα τους.
Τα θερμα μου συγχαρητηρια για τις αποψεις και τις πραξεις σου...
teodim
Προς ανώνυμη εκπαιδευτικό: Τι να πω, τα κάλυψες όλα
Τι να πω,τα καλυψες ολα, μακαρι στα σχολεια μας να σκεφτονταν ολοι οι εκπαιδευτικοι ετσι. Το παραπανω που προσφερει κανεις κανει τη διαφορα.
Αλλωστε σε ενα ιδιωτικο σχολειο επιβαλλεται το προβλεπομενο, το παραπανισιο ομως επαφιεται στο φιλοτιμο του καθηγητη και αυτο το φιλοτιμο το προσφερει μονο οποιος κανει αυτο το επαγγελμα-λειτουργημα επειδη το επελεξε και οχι γιατι τον εστειλαν εκει καποια μορια.
Σου ευχομαι απο καρδιας να φερει ο Θεος και στα δικα σου παιδια - αν εχεις - τετοιους εκπαιδευτικους και να εχεις δυναμη να συνεχιζεις στα σκληρα χρονια που θα ζησουμε...
ρηνα